24
یکشنبه 30 شهریور 1399
شماره 8042
صفحه چهارم قرن
123
123
پیامـک شما را درباره این صفحه می خوانیم

پایان آوارگی هنرها

دانشکده هنرهای زیبا به ساختمان اصلی منتقل می‌شود
تجسمی
29فروردین‌ماه سال1328 بالاخره مجلس شورای ملی، هنرکده هنرهای زیبا را به‌عنوان دانشکده به رسمیت می‌شناسد تا این دانشکده به آخرین دانشکده‌ای تبدیل شود که در محوطه مرکزی دانشگاه تهران مستقر می‌شود.
ویژه
سال۱۳۲۹ با اکران موفق «شرمسار» پایان رسید و این موفقیت تجاری امیدهایی را زنده کرد که نتیجه‌اش سال۱۳۳۰ مشخص شد.
هرچند مشکلات اقتصادی فرصت تحصیلات عالی را از عبدالغفار طهوری سلب کرد اما کار در کتابفروشی «دانش» و بودن در کنار سید نورالله ایران‏پرست و دیدار با بزرگان قلم و اندیشه بهترین کلاس درس برای او شد.
تئاتر
سرلشکر منصور مزینی، رئیس شهربانی کل کشور در سال 1330، که بعدها نام او در ماجرای قتل فجیع افشار طوس، رئیس شهربانی کل کشور در سال1332مطرح می‎شود، نیروهای سرکوب را به تئاتر سعدی اعزام می‎کند.

خواب‌های طلایی

موسیقی ایرانی بر فیلم، نه در فیلم
موسیقی
معز ا‌لدیوان فکری درحالی به ساخت فیلم «خواب‌های طلایی» مشغول شد که استفاده از ترانه در قالب لبخوانی در فیلم استفاده از موسیقی در فیلم در همان معدود فیلم‌های پیشین‌سینمای ایران هم معمول شده بود بنا به کتاب «فیلم شناخت سینمای ایران»، این فیلم نوزدهمین فیلم تاریخ سینمای ایران شمرده می‌شود .
پرده افتاد

پرده افتاد

هوشنگ ابتهاج ه. الف. سایه
​​​​​​​پرده افتاد صحنه خاموش آسمان و زمین مانده مدهوش نقش‌ها رنگ‌ها چون مه و دود رفته بر باد
بامداد زرین
بامداد زرین
زبان زرین‌کوب از نثرصوفیانه و شعر و نثرکهن ریشه می‌گرفت
1330سال «دو قرن سکوت» بود. سال‌های بعد از 1330هم دو قرن سکوت بود؛ سکوت دیکتاتوری که رخ نشان می‌داد و سکوت نویسنده‌اش که کتاب به کتاب و نوشته به نوشته بال و پر می‌گرفت و سخن می‌گفت.
PDF یکشنبه 30 شهریور 1399
کوتاه صفحه چهارم قرن
وقتی روزنامه‌نگاری در میانه قرن 19میلادی در ایران شروع به پاگرفتن کرد، از مظاهر مدرنیزاسیون غربی محسوب می‌شد که از حمایت دولت برخوردار بود و به همین دلیل نوشتن از اینکه در فلان روز «بر وجود فایض‌الجود مبارک» اعلیحضرت اقدس همایون شاهنشاهی بسیار خوش گذشته یا سکوت پیشه‌کردن در قِبال اختناق سیاسی و وضعیت اسفناک اعاشه مردم اصلا عجیب نبود. خوانندگان این روزنامه‌ها را مواجب‌بگیران دولتی تشکیل می‌دادند که روزنامه‌ها را نه از سر علاقه بلکه از سر اجبار و ترس از تأدیب و تعزیر ابتیاع می‌کردند.