مأموریت غیرممکن؟

درحالی‌که گردوغبار ناکامی‌های اخیر در جام‌ملت‌های زیر ۲۳‌سال هنوز بر پیکره فوتبال امید ایران سنگینی می‌کند، فدراسیون فوتبال در چرخشی استراتژیک، یک نام آشنا را برای خروج از بحران انتخاب کرده است: حسین عبدی. پس از پایان همکاری با امید روانخواه و عملکرد ناامیدکننده‌ای که منجر به حذف زودهنگام تیم ملی امید در عربستان شد، حالا فشارها برای حضور قدرتمند در بازی‌های آسیایی ناگویا‌۲۰۲۶ به اوج رسیده است. در این میان، فدراسیون‌نشین‌ها نگاه خود را به مردی دوخته‌اند که در 5‌سال اخیر، پای ثابت پروژه‌های ملی بوده است؛ از تیم زنان گرفته تا رده‌های پایه. عبدی، کاپیتان و مربی سابق پرسپولیس، اکنون در یک‌قدمی نیمکت داغی قرار دارد که 4‌ماه بیشتر تا تورنمنت بزرگ ناگویا فرصت ندارد. اما چرا عبدی؟ پاسخ در یک واژه خلاصه می‌شود: شناخت. عبدی معمار نسلی است که حالا به سن تیم امید رسیده‌اند؛ بازیکنانی که سال‌ها زیرنظر او در تیم‌های نوجوانان و جوانان آب‌دیده شده‌اند. این پیوند عاطفی و فنی، همان حلقه گمشده‌ای است که فدراسیون به آن دل بسته است. البته این مسیر، گلستان نیست. عبدی با تیمی مواجه است که از نظر روحی آسیب دیده و از فرم مسابقه فاصله گرفته است. او باید در زمانی کوتاه، ویرانه‌ای را که از تورنمنت عربستان باقی مانده، بازسازی کند. با این حال، دست او خالی نیست؛ ترکیب شاگردان قدیمی‌اش با استعدادهای زیر ۲۳‌سال فعلی، می‌تواند ترکیبی برنده باشد. حالا سؤال اینجا‌ست؛ آیا معلم فوتبال پایه ایران می‌تواند در آزمون بزرگ ناگویا سربلند بیرون بیاید و طلسم ناکامی‌های تیم امید را بشکند؟ پاسخ این سؤال در گرو‌ روزهای پرالتهاب پیش‌رو‌ست؛ جایی که عبدی باید ثابت کند برای هدایت نسل طلایی فوتبال ایران، تنها یک گزینه روی میز نیست، بلکه تنها گزینه درست است.