نشانی موشک‌ها درست بود؛ از مدرسه تا عروسی

دانیال معمار؛  سردبیر

موشک‌ها درست وسط یک مدرسه در میناب فرود می‌آیند. مدرسه به صحنه قتل‌عام  ۱۶۸ دختر و پسر دبستانی تبدیل می‌شود که صبح با کیف و دفتر از خانه خارج شدند و دیگر برنگشتند.
همان روز، ورزشگاه لامرد به محل آزمایش موشکی جدید تبدیل می‌شود. موشک فرود می‌آید و ده‌ها انسان بی‌دفاع در خون خود می‌غلتند. 
در روستای کفری استان فارس صدها بمب فسفری بر سر مردم ریخته می‌شود؛ بمب‌هایی که جنایتشان با پایان حمله تمام نشده و هنوز هم از میان روستاییان قربانی می‌گیرند.
در قشم، موشکی به یک خانه مسکونی اصابت می‌کند. پدر، مادر و کودک یک خانواده در چند ثانیه به شهادت می‌رسند؛ خانه‌ای که تا لحظاتی پیش محل زندگی بود، به تلی از خاک تبدیل می‌شود.
در سیریک هم موشک درست به ساختمانی می‌خورد که محل برگزاری مراسم عروسی است. جشن در یک چشم‌به‌هم‌زدن به عزا بدل می‌شود؛ 4‌مهمان عروسی شهید و بیش از ۶۰ نفر مجروح می‌شوند. لباس‌های جشن خونی می‌شوند. صدای شادی جایش را به فریاد و شیون می‌دهد.
هنوز هم کسانی پیدا می‌شوند که بگویند «اشتباه شده است»؛ همان‌هایی که برای هر جنایت به‌دنبال توجیه می‌گردند: شاید در حیاط مدرسه تجهیزات نظامی بوده، شاید خانه به یک مرکز حساس نزدیک بوده، شاید ورزشگاه هدف دیگری داشته و شاید عروسی را با جلسه نظامی اشتباه گرفته‌اند.
اشتباه نکنید! موشک‌های آمریکایی دقیقا به همان جایی می‌خورند که برایشان تعیین شده است. هدف روشن است؛ تحمیل درد و رنج به مردم ایران، ایجاد وحشت در خانه‌ها و خیابان‌ها و شکستن مقاومت ملتی که در برابر کدخدا ایستاده و هیمنه‌اش را فرو ریخته است.
آنهایی که می‌گفتند «با مردم عادی کاری ندارند» و «فقط مراکز نظامی را هدف قرار می‌دهند»، حالا باید چشم‌هایشان را باز کنند. مدرسه، ورزشگاه، روستا، خانه مسکونی و مراسم عروسی مرکز نظامی نیستند. دشمن فقط یک تصویر می‌خواهد؛ ایران زانو‌زده.
البته چنین روزی را فقط در خواب خواهند دید.