تحریم تازه آمریکا؛ فشار بیشتر یا اعتراف به بن‌بست؟

آمریکا دوباره سراغ همان ابزار قدیمی رفته است: تحریم. این‌بار نزدیک به ۶۰‌فرد، شرکت و شناور در حوزه‌های نفت، کشتیرانی، فناوری، طلا و دارایی‌های دیجیتال هدف قرار گرفته‌اند و تحریم‌های ثانویه نیز شرکای ایران را تهدید می‌کند.اما همین بازگشت، یک سؤال مهم دارد: اگر تحریم‌های قبلی کارساز بود، چرا آمریکا باز هم به تحریم بیشتر نیاز دارد؟چین همچنان مهم‌ترین خریدار نفت ایران است و فشار جدی بر بانک‌ها و شرکت‌های بزرگ چینی، دیگر فقط مسئله ایران نیست؛ پای روابط اقتصادی واشنگتن و پکن را هم وسط می‌کشد.تحریم البته بی‌هزینه نیست؛ تجارت، حمل‌ونقل و انتقال پول را گران‌تر می‌کند اما ایران طی سال‌ها شبکه‌های جایگزین تجاری و مالی ساخته و مسیرهای غیرغربی را توسعه داده است، بنابراین افزایش فشار الزاما به توقف تجارت یا تسلیم سیاسی منجر نمی‌شود.از طرف دیگر، محدودکردن نفت ایران می‌تواند قیمت انرژی را بالا ببرد و بخشی از هزینه تحریم را به اقتصاد آمریکا بازگرداند.مهم‌تر اینکه این فشار را نمی‌توان از میدان نظامی جدا کرد. آمریکا نتوانست در جنگ به نتیجه سریع موردنظر برسد و حالا دوباره به اقتصاد برگشته است.تحریم تازه بیش از آنکه برگ برنده جدید آمریکا باشد، نشانه محدودیت گزینه‌های آن است: وقتی میدان جواب نمی‌دهد، همان نسخه قدیمی را با دوز بالاتر تجویز می‌کنند.