امانتداران کوچک نهضت سرخ

فاطمه عباسی| روزنامه نگار

گریه زبان مشترک تمام شیرخوارگان جهان است. اما گریه‌های دیروز، در نخستین جمعه محرم، طنینی دیگر داشت؛ طنینی از مظلومیت که در گوش تاریخ می‌پیچید و روایتی ۱۴۰۰ساله را زمزمه می‌کرد. دیروز تهران شاهد به صف شدن معصوم‌ترین سپاه تاریخ بود؛ سپاهی ملبس به جامه‌های سپید و سبز که در آغوش مادران به میدان آمده بودند.‌ در همایش‌«شیرخوارگان حسینی»‌ صدای گریه مادران به آسمان می‌رود؛ جایی که تهران تسلیم غم بی پایان‌ یک خاطره می‌شود؛ خاطره‌ای که قرن‌هاست از دل کویر کربلا تا قلب هر مادری، راهی بی‌پایان پیدا کرده است. ‌
اینجا هر قطره اشک، هر تکان گهواره و هر لالایی بغض‌آلود، بیعتی دوباره است؛ بیعت با طفلی که عطشش وجدان تاریخ را برای همیشه زخمی کرده است. مادران آمده بودند تا فرزندانشان را نذر راهی کنند که انتهایش به آزادگی می‌رسد. آمده بودند تا بگویند اگر دیروز گلوی خشک علی‌اصغر(ع) با تیر سه‌‌شعبه پاسخ داده شد، امروز هزاران حنجره‌ کوچک فریاد حق‌خواهی او خواهند بود. آیین با مرثیه و شعر و نوای عاشورا آغاز می‌شود. مادران آرام نوزادانشان را بالا می‌برند؛ مثل پرچم‌های کوچک امید. همه این مادران امید و آرمان خاندان حسین(ع) را بارها در آغوش خود تکرار می‌کنند تا کودکشان پیام‌آور حق باشد و جویای حقیقت و پناه مظلوم. این پیمان ساده مادران زیربنای ماندگاری عاشورا در جان شهر است. فضای شهر دیروز سنگین از احساسی عمیق و وصف‌ناشدنی بود؛ احساسی که از قلب مادران به چشمانشان می‌رسید و بر گونه‌هایشان جاری می‌شد. در دل این سوگواری، میثاقی عمیق شکل گرفت؛ میثاق نسلی که در گهواره درس آزادگی را مشق می‌کند و با کوچک‌ترین سرباز کربلا عهدی ابدی می‌بندد. تصاویری که در ادامه می‌بینید، تنها برشی از این حماسه معصومانه است؛ سندی تصویری از روزی که پایتخت با لالایی مادران، روضه‌ مجسم علی‌اصغر(ع) شد.‌

مکث
از مهدیه تهران تا پهنه جهان:  شاید امروز که قاب‌های این سوگواری باشکوه را تماشا می‌کنیم، تصور کنیم با آیینی به قدمت قرن‌ها روبه‌رو هستیم؛ اما واقعیت این است که تاریخچه شکل‌گیری متمرکز «همایش شیرخوارگان حسینی» به همین 2دهه اخیر بازمی‌گردد. ماجرا از نخستین جمعه ماه محرم در سال۱۳۸۲ آغاز شد؛ زمانی که «مجمع جهانی حضرت علی‌اصغر(ع)» به ابتکار داوود منافی‌پور برای نخستین‌بار این مراسم را در مهدیه تهران پایه‌گذاری کرد. آن روز شاید کمتر کسی پیش‌بینی می‌کرد که این گردهمایی مادرانه به‌سرعت مرزهای پایتخت را درنوردد و به یک سنت ثابت و جدایی‌ناپذیر در تقویم عزاداری ایرانیان تبدیل شود. موج استقبال از این نذر خالصانه چنان چشمگیر بود که تنها در عرض چند سال از یک مراسم شهری در تهران به همایشی ملی و سپس بین‌المللی ارتقا یافت؛ تا جایی که دیروز نه‌تنها در هزاران نقطه از شهرها و روستاهای ایران بلکه در ده‌ها کشور جهان مادران با لباس‌هایی هم‌شکل و سربندهایی مشترک به یاد خردسال‌ترین شهید دشت نینوا گردهم آمدند. طبق آمار امسال بیش از ۹۵۰۰جلسه در ایران و ۴۵کشور جهان برگزار شد. برگزاری همزمان در نخستین جمعه ماه محرم، لباس‌های متحدالشکل سبز و سفید به نیت سربازی امام زمان(عج) و قرائت نذرنامه مشترک، این همایش را به یک میثاق بین‌المللی و هماهنگ تبدیل کرده است. این آیین به ظاهر نوپا چنان با باورهای عمیق جامعه ما گره خورده که حالا دیگر به یکی از مهم‌ترین و پرتصویرترین نمادهای محرم در عصر ما تبدیل شده است.