یک سؤال جدی این روزها؛ چه کار باید کرد؟

دشمن دقیق کار می‌کند:
به مخالفان شجاعت می‌دهد، به موافقان ترس.
و در قدم بعد، اغتشاش، ناامنی و حتی کشاندن پای بازیگران خارجی را دنبال می‌کند.

اما راه چیست؟
تبدیل سوگ به حماسه؛
غم اگر در خود بماند، فرسوده می‌کند. اما اگر جهت بگیرد، تبدیل به انگیزه و حرکت می‌شود.

روایت آینده؛
بخش زیادی از ترس‌ها از ندانستن می‌آید. باید درباره آینده حرف زد؛ درباره دوگانه‌هایی مثل عزت یا ذلت، استقلال یا وابستگی. این‌ها افق می‌سازند.

کنار هم دیده‌شدن؛
وقتی مردم همدیگر را در مسجد، تجمع، یا حتی یک جمع کوچک می‌بینند، احساس قدرت می‌کنند. تنهایی، ترس می‌آورد.

از تماشاگری به کنشگری؛
خیلی‌ها فقط خبر می‌بینند. باید برایشان نقش تعریف کرد؛ حتی نقش‌های ساده و محلی.

حفظ وحدت؛
در این شرایط، هر شکاف کوچک می‌تواند تبدیل به بحران بزرگ شود.

نمادسازی در زندگی روزمره؛
هویت باید دیده شود؛ در رفتار، در فضا، در نشانه‌ها.

ارتباط خانوادگی؛
اثرگذارترین رسانه، گفت‌وگوی نزدیک است. از همین دایره‌های کوچک شروع می‌شود.

و یک نکته عمیق‌تر؛
این روزها فقط میدان تحلیل نیست، میدان توجه است.
استغاثه، تضرع و اتصال به منبع اصلی قدرت.
گاهی گره‌های بزرگ فقط با دست‌های بالارفته باز می‌شوند.