![خیر و شر در قلمرو ابهام](/img/newspaper_pages/1399/11-bahman/06/GARN/04-08.jpg)
خیر و شر در قلمرو ابهام
تقدیم به محمد چرمشیر بزرگ
![خیر و شر در قلمرو ابهام](/img/newspaper_pages/1399/11-bahman/06/GARN/04-08.jpg)
مهرداد رهسپار
نمایشنامه «مانیفست چو»، نوشته و کارگردانی محمد رحمانیان از نمایشهای قابل توجه سال 1387بود. این نمایش درباره انگیزههای یک دانشجوی کرهای به نام چو بود که استادان و دانشجویان یکی از دانشگاههای آمریکا را به قتل رسانده بود. اما بیش از آنکه کارگردانی و متن آن مورد توجه باشد، بازی بازیگران مورد پسند تماشاگران قرار گرفت. محمد رحمانیان در یادداشتی که درباره نمایشنامه مانیفست چو نوشت، به محمد چرمشیر ادای دین کرد، اما با خواندن یادداشت او این سؤال پیش میآید که چرا محمد رحمانیان که سعی داشت نمایشنامهای مانند نمایشنامههای محمد چرمشیر بنویسد، مانیفست چو را به قلم او نسپرد؟ پاسخ این سؤال هر چه باشد، یادداشت محمد رحمانیان درباره این نمایش، نگاه بخشی از جریان نمایشنامهنویسی آن دهه را بهخوبی نشان میدهد؛ «نمایشنامه مانیفست چو بیش و پیش از هر چیز مدیون آثار محمد چرمشیر است. هنگامی که نوشتن مانیفست چو را آغاز کردم، پس از چند روز دریافتم که در ساختن فضایی گروتسک، فضایی که خیر و شر در آن نامعلوم است و همگان در جهانی مضحک و در عین حال ترسناک غوطهورند، احتیاج به یک راهنما یا بهتر بگویم بلد راه دارم. این بود که به سراغ نمایشنامههای چرمشیر رفتم. چه آنها که منتشر شدهاند و چه نمایشنامههای قدیمیتر، مربوط به سالهای 59و 60 که هنوز به چاپ نرسیدهاند. با این یادداشت کوچک، سعی کردم ادای دینی به یکی از استادانم در نمایشنامهنویسی داشته باشم. پس این نمایش کوچک تقدیم میشود به محمد چرمشیر بزرگ».