• سه شنبه 6 آبان 1399
  • الثُّلاثَاء 10 ربیع الاول 1442
  • 2020 Oct 27
سه شنبه 11 شهریور 1399
کد مطلب : 108946
+
-

پهلوان نستوه کوچه سام

به یاد مسعود مهرابی

نگاه
پهلوان نستوه کوچه سام

احمد ستاری-روزنامه‌نگار

اگر همه روزنامه‌نگاران و صاحبان امتیاز و مدیران مسئول، ایستادگی، مداومت و استقامت و پایمردی «مسعود مهرابی» را داشتند و اگر همه آنها مثل او اهلیت کامل در دانش روزنامه‌نگاری و احاطه و شناخت گسترده و وسیعی را که او در موضوع انتخابی حرفه روزنامه‌نگاری‌اش داشت، داشتند... و اگر همه مثل او عاشق و شیفته حرفه و کارشان بودند، امروز مطبوعات ما چند سر و گردن، بلندتر از مطبوعات منطقه بودند و شانه به شانه مطبوعات معتبر جهانی، می‌درخشیدند و افتخار می‌آفریدند. مهرابی، کاریکاتوریستی نیرومند، پژوهشگر، نویسنده و روزنامه‌نگاری چیره‌دست و مدیری توانمند و هشیار بود.
شخصیتی وزین و فرهیخته و به‌شدت وفادار به مبانی و اصول اخلاقی و حرفه‌ای داشت.
«فیلم» را مجله‌ای در تراز بالا و در خور‌ شأن اهالی اندیشه می‌خواست و تا آخر به این عهد وفادار ماند و ذره‌ای در کیفیت محتوایی، هنری و فنی مجله، عدول نکرد و کمترین تسامحی را در این مبانی برنتافت.
از آغاز کار تا پایان، بسیار تمیز و پاک‌دست بود و چنان استوار و نفوذناپذیر که هیچ قدرت، گروه و لابی‌ای جرأت آنکه او را به رعب یا به زر بیازماید و سر به راه کند، به‌خود راه نداد.
حرمت قلم و اندیشه را پاس می‌داشت و آن را به «خس»ی و به خرواری نفروخت.
متواضع بود و بسیار باحیا و محجوب و به‌رغم دانش وسیع و توانمندی‌های حرفه‌ای، با مخاطب چنان می‌نشست که نوآموزی جوان و جوینده و نوپا در محضر بزرگی به شاگردی زانو می‌زند. همراهانی وفادار و از جنس و قبیله خود داشت، «عباس یاری» و «هوشنگ‌ گلمکانی»، در جامعه‌ای که کار جمعی مدت‌دار به افسانه می‌ماند، افسانه‌وار، بیش از ۳۵سال معتبرترین نهاد مطبوعاتی سینمایی کشور را اداره کردند و همچنان محکم مانده‌اند.
دغدغه او، آن بود که این نهاد با کمترین تسامح در تراز بالایی که برای آن تعریف شده بود، مانا بماند و از میان نسل جدید، کسانی به یاری بیایند که بتوان اطمینان کرد که بر آن عهد بمانند...
 مهرابی تنی نازک‌ داشت، اما در عرصه کار و اندیشه، به یقین پهلوانی پرقدرت و نستوه بود. من یقین دارم که 2پهلوان مانده از آن جمع پربرکت، آرزوی او را بر شانه‌های استوار خود و همراهانی قوی‌دل و با دانشی سترگ و اندیشه‌ای پویا و آرزوهایی بلند و انسانی، برآورده خواهند کرد و پرچم نهاد نیرومند و ریشه‌داری که ساختند، هماره در اهتزاز خواهد ماند.
خدایش بیامرزد که نماد یک انسان خوب بود.
خیلی خیلی خوب...
جایش خالی، یادش اما، تا همیشه با ما خواهد بود.


 

این خبر را به اشتراک بگذارید