اصغر ضرابی /روزنامهنگار پیشکسوت
زبان فارسی بیش از آنکه نیازمند مرزبندیهای مصنوعی مثلا میان لغات عربی و فارسی باشد، نیازمند مرزبندیهای ضروری میان درست و نادرست نوشتن است. بهنظر من اینکه کسی بنشیند و باتوجه به جو جامعه چیزی بگوید که افراد غیرمتخصص آنرا بپسندند و به این ترتیب موجسواری کند، بیش از آنکه بهدرد زبان بخورد بهضرر زبان است. اگر کسی در این زمینه واقعا متخصص و صاحبنظر است، چرا نیازهای واقعی را برآورده نمیکند. استفاده از لغات عربی - آنهایی که در زبان ما جاافتادهاند و در بیان و نوشتار از آن استفاده میشود - چه ایرادی دارد؟
ایراد واقعی آن است که واژههای فارسی را به همان ترتیبی که این جملات را جمع میبندیم، جمع ببندیم یا از جمع مکسر برای واژههای فارسی استفاده کنیم.
زبان فارسی اگر آنرا با شیوههای مندرآوردی ضعیف نکنیم آنقدر توان و انسجام دارد که بدون از دست دادن هویت و ماهیت خود از واژههای غیرفارسی -که پیش از این وارد زبان ما شدهاند- بهره ببرد و آسیب نبیند.
اگر یکی از وظایف زبان را انتقال مفاهیم و معانی بدانیم، در این صورت با نگاهی از سر انصاف درمییابیم که کلمات غیرفارسی که بنا به دلایلی در زبان ما رایج هستند در این زمینه در خدمت ادب فارسی هستند.
با نگاهی به کتابها و نشریاتی که اغلاط نگارشی، ویرایشی و دستوری دارند - و متأسفانه تعداد آنها هم کم نیست - بهروشنی درمییابیم که شناساندن درست از نادرست وظیفه خطیری است بر دوش استادان زبان فارسی.
ازاینرو اگر کسی هوای خدمت به زبان و ادبیات را در سر دارد، میدان تلاش و کوشش برای او فراخ و فراهم است.
سه شنبه 27 آذر 1397
کد مطلب :
41409
+
-
کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به روزنامه همشهری می باشد . ذکر مطالب با درج منبع مجاز است .
Copyright 2021 . All Rights Reserved