قرار بود با سوغاتی برگردد

سیده کلثوم موسوی | خبرنگار

   جوانی آرام، سربه‌زیر و مهربان بود و از کودکی در کنار پدر و مادر، در زمین زراعی قد کشید. تا خم و چم کار دستش آمد بخشی از بار زندگی را به دوش گرفت. فرزاد مهدوی، نخستین فرزند حمزه‌علی و زهرا، ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۵ در خانواده‌ای روستایی در عجمی، از توابع شهرستان هشترود به دنیا آمد. او که رشته علوم انسانی را در دبیرستان خوارزمی هشترود پشت سر گذاشته بود برای سربازی راهی تهران شد. خدمت سربازی فرزاد مهدوی  قرار بود در شهریور 1405 به پایان برسد، اما در حمله ۱۰ اسفند ۱۴۰۴جنگنده‌های صهیونیستی به صدا و سیما او در لباس سربازی به شهادت رسید. 

آرزوی کوچک
کشاورزی و دامداری بخشی از زندگی خانواده مهدوی بود و فرزاد هرجا پدر به کمک نیاز داشت، کنارش می‌ایستاد. حمزه‌علی مهدوی، پدر شهید، می‌گوید: «فرزاد آدمی نبود که از کار فرار کند. بعضی روزها قبل از اینکه هوا روشن شود برای کار از خانه بیرون می‌رفت و شب دیر وقت برمی‌گشت. هرچه از دستش برمی‌آمد انجام می‌داد. در کشاورزی و دامداری کنارم بود و هیچ‌وقت در کارها تنهایم نمی‌گذاشت. دست راست من بود. برای خودش برنامه‌ریزی کرده بود و می‌خواست درآینده باغداری کند.»  او ادامه می‌دهد: «ما، هم باغ داریم و هم زمین کشاورزی اما بیشتر گندمکار بودیم. فرزاد تابستان‌ها کنار دایی‌اش با دستگاه بوجاری کار می‌کرد؛ دستگاهی که ساقه‌های گندم و پوست آن را جدا می‌کند و کار تمیز کردن انواع غلات را راحت و سریع انجام می‌دهد. پسرم همیشه می‌گفت روزی که برای خودم کار کنم حتما مثل دایی یک دستگاه بوجاری می‌خرم. فرزاد برای آینده‌اش هم رویاهای دور و درازی نداشت؛ می‌خواست راهی را ادامه دهد که برایش آشنا و دوست‌داشتنی بود؛ کار و تلاش در کنار خانواده. او حتی می‌خواست بعد از سربازی برای خودش کامیون بخرد و وارد کار باربری شود تا بتواند با درآمدش، هم دستگاه بوجاری بخرد و هم کشاورزی را در کنارش ادامه دهد. قرار بود شهریورماه خدمت سربازی را تمام کند. اما شهریور نیامده، سربازی فرزاد با شهادتش تمام شد.»

وقتی خبر را شنیدم...
دوری از خانه برای فرزاد آسان نبود. مدتی از دوران تحصیل را نیز در خوابگاه گذرانده بود و همین فاصله، دلتنگی‌اش را برای خانواده بیشتر می‌کرد. زهرا ساسانی، مادر شهید، می‌گوید: «هر وقت می‌آمد خانه، بیشتر از همیشه دلم برایش تنگ بود. خودش هم دلتنگ خانه و خانواده بود. ماه‌ها منتظر بودیم که بیاید و دوباره خانه با آمدنش جان بگیرد.» مادر از روزهایی می‌گوید که چشم‌انتظار بازگشت فرزندش بود؛ بازگشتی که قرار بود با یک کوله‌پشتی و چند سوغاتی کوچک همراه باشد. خانواده منتظر بودند فرزاد برای مرخصی به خانه برگردد. قرار بود روز دوشنبه بیاید؛ همان پسری که همیشه با کوله‌ای بر دوش از راه می‌رسید، وسایلش را گوشه‌ای می‌گذاشت، سراغ موتورش می‌رفت و بعد هم در خانه می‌نشست و با خانواده حرف می‌زد؛ اما چند شب پیش از آن دیدار، تلفن خانه به صدا درآمد. صدایی جوانانه پشت تلفن بود و خبری را به خانواده رساند که هیچ‌کس آمادگی شنیدنش را نداشت: فرزاد شهید شده است. مادر شهید آن لحظه را این‌گونه به یاد می‌آورد: «سر سفره بودیم که تلفن زنگ زد. وقتی خبر را شنیدم، لقمه در دستم ماند. اصلاً باورم نمی‌شد. فقط گفتم یاحسین...»  برای پدر هم شنیدن خبر شهادت پسر بزرگش، پایان همه آن انتظارها بود. حمزه‌علی مهدوی می‌گوید: «انتظار داشتیم بیاید، چند روزی کنارمان باشد و دوباره برگردد. فکر می‌کردیم شهریور که سربازی‌اش تمام شد، دیگر خیالمان راحت می‌شود و برای آینده‌اش برنامه‌ریزی می‌کند. اما قسمت طور دیگری رقم خورد  که فرزاد، دهم اسفند، در حمله به صدا و سیمای تهران، به شهادت رسید و پیکرش به روستای عجمی، زادگاه و محل زندگی‌اش، بازگشت؛ جایی که ماه‌ها چشم‌انتظار آمدنش بودیم.»