عاشق موتورش بود

شهید فرزاد مهدوی برای خواهر و برادر کوچک‌ترش فقط یک برادر بزرگ‌تر نبود. به گفته خانواده، حمایتشان می‌کرد، حواسش به آنها بود، در درس و مدرسه کمکشان می‌کرد و با حوصله راه و چاه را نشانشان می‌داد. محدثه، خواهر شهید، از عادت همیشگی برادرش می‌گوید: «وقتی می‌آمد، معمولاً برای من و خواهر و برادر کوچک‌ترم خوراکی می‌آورد. هوای ما را داشت. وقتی چیزی را یاد نمی‌گرفتیم یا درسی داشتیم که در فهمیدنش مشکل داشتیم، با حوصله برایمان توضیح می‌داد. بودنش برای ما قوت قلب بود.»
او ادامه می‌دهد: «خیلی آرام و مهربان بود. احترام پدر و مادر را همیشه رعایت می‌کرد و کلا باعث ناراحتی اطرافیانش نمی‌شد.»
یکی از علاقه‌های فرزاد موتورسواری بود. هر بار که به خانه برمی‌گشت، رسیدگی به موتور محبوبش یکی از کارهایی بود که با علاقه انجام می‌داد. محدثه ادامه می‌دهد: «موتورش را خیلی دوست داشت. وقتی می‌آمد، حتی اگر خسته بود، یکی از کارهایی که حتماً انجام می‌داد این بود که سراغ موتورسیکلتش برود و تمیزش کند.»
 او از سوغاتی‌هایی می‌گوید که برادرش برای بچه‌های کوچک‌تر خانواده می‌آورد: «معمولاً برای همه ما خوراکی می‌آورد و برای من روسری. چیزهای ساده‌ای بود، ولی برای ما خیلی باارزش بود، چون می‌دانستیم همیشه به یاد ما هست و این هدیه‌ها نشانه آن دلبستگی عمیق است.» محدثه در پایان حرف‌هایش می‌گوید: «حالا ما مانده‌ایم و کوچه‌ای که چشم‌انتظار آمدن فرزاد است. گاهی انگار یادمان می‌رود که برادرمان شهید شده. او را می‌بینیم که دارد در کوچه به سمت ما می‌آید، اما بعد متوجه می‌شویم فقط تصویری در خیالمان از او به یادگار مانده است. دوباره منتظریم فرزاد با آن کوله‌پشتی بیاید و مثل همیشه برایمان دست تکان بدهد و ما از ذوق رو به پدرومادر فریاد بزنیم فرزاد آمد. فرزاد آمد. شاید چون پدر و مادرم مدتی بود که او را ندیده بودند، شاید چون منتظرآمدنش بودند؛ اما دیدارمان به قیامت افتاد.»