آن سوی اورست

فاطمه عباسی| روزنامه نگار

آب در این سرزمین حافظه‌ای دوگانه دارد. حافظه‌ای از رودهای آرام‌ و سکوت سپید یخچال‌هایی که تاج بلندترین قله‌های جهانند و حافظه‌ای از خشم ناگهانی اژدهایی که از کوهستان سرریز می‌شود و همه‌‌چیز را با خود می‌برد. نپال سرزمین همین حافظه دوگانه است؛ جایی که رویای ایستادن بر بام دنیا همواره با هراس از قدرت رام‌نشدنی طبیعت گره خورده است. چهارشنبه گذشته این حافظه هراسناک بار دیگر خود را به رخ کشید و سیلی ویرانگر مرز میان نپال و تبت را درنوردید تا به ما یادآوری کند راه رسیدن به اورست تنها از میان عظمت و زیبایی نمی‌گذرد، که از قلب خطر و شکنندگی عبور می‌کند. اما داستان نپال داستان سیلاب‌هایش نیست. این تنها بهانه‌ای است برای نگریستن به سرزمینی که مردمانش زیستن در سایه غول‌های سپید هیمالیا را آموخته‌اند. اینجا مبدا سفری است که برای بسیاری غایت یک عمر ماجراجویی است. از کوچه‌پس‌کوچه‌های غبارآلود و روحانی کاتماندو که بوی عود و ادویه در هم آمیخته، تا اهتزاز پرچم‌های رنگین دعا در بادهای سرد ارتفاعات؛ نپال مقدمه‌ای است برای ورود به جهانی دیگر، جهانی که در آن انسان در برابر مقیاس کوهستان به کوچکی خود پی می‌برد و درعین‌حال برای فراتر رفتن از این محدودیت، جان خود را به کف می‌گیرد.
این گزارش تصویری روایتی است از همین تضاد. سفری است به قلب سرزمینی که به همان اندازه که آرامش‌بخش ‌است، می‌تواند خشن و بی‌رحم باشد؛ از چهره‌های آفتاب‌سوخته شرپاها( افرادی که وسایل کوهنوردان را حمل می‌کنند) که راهنمایان خاموش این سفر پرخطرند تا گام‌های مصمم کوهنوردانی که رویای بام دنیا را در سر می‌پرورانند و نگاه زائرانی که در جست‌وجوی آرامش به معابد پناه آورده‌اند.
نپال تنها یک جغرافیا نیست؛ یک وضعیت است، وضعیتی میان زمین و آسمان، میان زندگی و مرگ و میان سکوت قله و فریاد سیلاب.‌