داریوش شهبازی؛ تهرانشناس
ابنبابویه را دریابیم پیش از آنکه تاریخ ایران از سنگهایش پاک شود. فراموشی سنگها، نشانه فراموشی بخشی از حافظه ملی ماست. ابنبابویه؛ گنجینهای که در حال فراموششدن است. «ز گیتی بماند به کردار نیک/ نماند به گیتی جز آثار نیک» از شهرداری تهران، شورای اسلامی شهر تهران، مجلس شورای اسلامی، نهادهای فرهنگی و همه نامداران و نخبگان ایران استمداد دارم ابنبابویه را دریابند. ابنبابویه فقط یک آرامستان نیست؛ بخشی از تاریخ، فرهنگ و شأن ایرانزمین است. در این مجموعه تاریخی، آرامگاه شماری از نامآوران و شخصیتهای اثرگذار تاریخ معاصر ایران قرار دارد؛ ازجمله علیاکبر دهخدا، غلامرضا تختی، میرزاده عشقی، محمدعلی فروغی، سپهبد شاهبختی، دکتر امیراعلم و بسیاری دیگر از رجال، دانشمندان، پزشکان، نویسندگان، هنرمندان، نظامیان و خدمتگزاران این سرزمین. اما امروز برخی از سنگ قبرهای این بزرگان در معرض فرسایش و نابودی قرار گرفتهاند و اگر برای حفاظت و مرمت آنها اقدام نشود، ممکن است بخشی از این اسناد ارزشمند تاریخی برای همیشه از میان برود.
مسئله فقط یک سنگ قبر نیست؛ شاید در نگاه نخست، فرسودهشدن یک سنگ، مسئلهای کوچک بهنظر برسد اما سنگی که نام یک شخصیت تاریخی بر آن حک شده، تنها سنگ نیست؛ سند است؛ خاطره است؛ هویت است و بخشی از تاریخ یک ملت است. ابنبابویه موزهای فاخر است. ما نباید اجازه دهیم نام و نشانی مردانی که در دورهای از تاریخ ایران نقش داشتهاند، بر اثر بیتوجهی از میان برود. اما موضوع تنها گذشته نیست. امروز ما، فردای تاریخ ایران است. بزرگانی که امروز در دانشگاهها، مراکز علمی، فرهنگی، هنری، مدیریتی و اجتماعی کشور فعالیت میکنند و چهرههایی که امروز به ایران خدمت میکنند نیز روزی بخشی از تاریخ این سرزمین خواهند شد.
همانگونه که امروز انتظار داریم نسلهای پیشین میراث خود را برای ما حفظ کرده باشند، نسلهای آینده نیز از ما انتظار خواهند داشت که یاد و آثار بزرگان روزگار خود را حفظ کنیم. اگر امروز نسبت به آرامگاه و یادمان شخصیتهای گذشته بیتفاوت باشیم، چه تضمینی وجود دارد که آیندگان با یاد و نام بزرگان امروز ما با احترام رفتار کنند؟ حفاظت از ابنبابویه در حقیقت، تمرین احترام به تاریخ و آینده
خودمان است.
ابنبابویه را دریابیم
در همینه زمینه :
دیروزنامه
کتیبه «نقشخاقان»