زاغهها بیمارستان شدند
حسن حسنزاده؛ روزنامهنگار
ورود مهاجران بسیار از اقصی نقاط کشور به پایتخت و توسعه ناگهانی تهران در دهههای 30و 40، پیامدهایی چون زاغهنشینی و ظهور حلبیآبادهای بسیار در چهارگوشه تهران به همراه داشت؛ مناطقی که نهتنها چهره تهران را زشت کرده بودند، بلکه آسیبهای اجتماعی آن دامن محلههای همجوار را هم گرفته بود. با پیروزی انقلاب اسلامی، مدیریت شهری گامهای مؤثری برای برچیدن این مناطق و جایگزینی آن با امکانات رفاهی، شهری و درمانی برداشت.یکی از این مناطق پرآسیب در محدوده خیابان شهید مدنی و محله نظامآباد قرار داشت. این بخش از تهران پر از زمینهای بایر، تپههای خاکی و بیابانهایی بود که هنوز رنگوبوی شهری بهخود نگرفته بودند. حتی محدوده میدان امامحسین(ع) امروزی نیز در آن سالها به شکل تپهای خاکی دیده میشد.
در بخش جنوبی این محدوده، زمینی وسیع قرار داشت که میان سالهای ۱۳۲۰ تا ۱۳۴۰ بخشی از آن به قبرستان کلیمیان اختصاص یافته بود. وجود درختان بلند چنار و تجمع کلاغها روی شاخهها باعث شد مردم این محدوده را «باغ کلاغی» بنامند.باغ کلاغی تنها یک بیابان متروک نبود؛ زمین فوتبال خاکی معروفش برای سالها محل رفتوآمد جوانان و فوتبالیستهای تهرانی بود. بسیاری از بازیکنان شناختهشده، ازجمله جلال طالبی و محمد پنجعلی، فوتبال را در همین زمین آغاز کردند و بعدها به تیم ملی رسیدند. با گذشت زمان، قبرستان قدیمی و زمین فوتبال از میان رفت، اما اتاقکها و سکونتگاههای اطراف آن به پاتوق افراد بزهکار تبدیل شد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، این فضاها تخریب و به جای آن پروژه ساخت بیمارستان امامحسین(ع) آغاز شد؛ بیمارستانی مجهز که در سال ۱۳۶۴ افتتاح شد و چهره این منطقه را دگرگون کرد.
