ققنوسهای ایران
فرزندان وطن زیر سایه جنگ با مدالهایشان فریاد تسلیمناپذیری سر دادند
روزهای سخت همیشه در تاریخ ملتها تکرار میشوند، اما آنچه در این گذر زمان جاودانه میماند، نحوه مواجهه مردمان آن سرزمین با توفان است. کاروان ورزشکاران ایران در این ماههای پرالتهاب، نه فقط نماینده ورزش، که سفیران مقاومت، امید و زندگی بودند. آنها از مرزهای زمینی گذشتند، از سایه جنگ عبور کردند و روی سکوهای جهانی ایستادند تا با صدای بلند، سرود ملی را بخوانند؛ سرودی که میگفت وطن با همه زخمهایش، همچنان سرو ایستاده خاورمیانه است. طلاها، نقرهها و برنزهای آنها، فراتر از افتخارات ورزشی، مدال شجاعت یک ملت شکستناپذیر است.
شیاپچانگ غیرت
از آخرین افتخارآفرینی شروع کنیم. سالن مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا، شاهد یکی از دراماتیکترین روزهای ورزش ایران بود. تیم زنان که تا روز آخر با چهرهای شکستخورده و بدون مدال مانده بود، در آستانه یک ناکامی بزرگ قرار داشت. حتی مبینا نعمتزاده که هنوز درخشش برنز المپیک پاریسش در یادها بود، از دور رقابتها کنار رفته بود. سهمیههای بازیهای آسیایی ناگویا در حال از دست رفتن بود که ناگهان، ناهید کیانی روی شیاپچانگ قدم گذاشت. ناهید، دختری که طلای پاریس را در کارنامه داشت، در وزن ۵۷- کیلوگرم درست شبیه یک جنگجوی تمامعیار مبارزه کرد. او خستگی روزهای سخت وطن را در ضرباتش خلاصه کرد و در دیدار پایانی و نفسگیر، نماینده قدرتمند ازبکستان را به زانو درآورد تا تنها طلای نجاتبخش تیم زنان را به نام خود ضرب کند. در کنار او، یلدا ولینژاد در ۶۲- کیلوگرم جنگید و به مدال برنز رسید تا تیم زنان ایران با افتخار در رده چهارم آسیا بایستد.
در بخش مردان نیز غرش تکواندوکاران شنیدنی بود. تیم مردان با 3طلای درخشان آرین سلیمی، ابوالفضل زندی و مهدی حاجموسایی نایبقهرمان آسیا شد. مدال برنز امیررضا صادقیان در ۸۱- کیلوگرم و طلای غرورآفرین امیرسینا بختیاری (که با دعوت اتحادیه آسیا به مغولستان رفته بود و مدالش در جدول تیمی محاسبه نشد) نشان داد که شریان قهرمانی در تکواندوی ایران زنده است. این اقتدار در رده پایه نیز با فتح ۴طلا (پارسا هوشیار، محمدعرفان خدایی، حنا زرینکمر، بنیامین سلطانیان) و ۳برنز (هلیا ابراهیمیان، پینار لطفیزاده، بهار طهماسبی) در مسابقات نوجوانان جهان در ازبکستان تکمیل شد.
غرش شیران
کشتی، همیشه عصاره غیرت ایرانی بوده و در روزهایی که وطن به لبخند نیاز داشت، گوششکستهها در سیونهمین دوره رقابتهای آزاد و سیوششمین دوره مسابقات فرنگی قهرمانی آسیا در بیشکک قرقیزستان (۲۰۲۶)، توفان به پا کردند. در کشتی آزاد، ایران با ۱۷۸امتیاز مقتدرانه بر تخت قهرمانی نشست. میلاد والیزاده (۵۷کیلوگرم)، کامران قاسمپور (۸۶کیلوگرم)، محمدمبین عظیمی (۹۲کیلوگرم) و پادشاه سنگینوزن؛ امیرحسین زارع (۱۲۵کیلوگرم)، مدالهای طلا را به سینه آویختند. امیرعلی آذرپیرا نقره گرفت و احمد محمدنژاد جوان، سینا خلیلی و امیرمحمد یزدانی به مدال برنز رسیدند. در کشتی فرنگی نیز قهرمانی از آن ایران بود. محمدهادی ساروی (۹۷کیلوگرم) و امین میرزازاده (۱۳۰کیلوگرم) با صلابتی اسطورهای رقبا را درهمکوبیدند و طلا گرفتند. ۵نقره ارزشمند (عرفان جرکنی، محمدجواد رضایی، علی اسکو، محمدامین حسینی، غلامرضا فرخی) و ۳برنز (محمد حسینوند پناهی، علی احمدیوفا، احمدرضا محسننژاد) نشان داد که در روزهای پرآشوب میهن، این دلاوران چگونه تمرکز خود را روی برافراشتن پرچم سهرنگ حفظ کردند.
حماسه در ساحل
ششمین دوره بازیهای آسیایی ساحلی۲۰۲۶ در سانیای چین، برگ زرین دیگری در تاریخ ورزش ایران بود. کاروانی متشکل از ۹۹نفر با نام پرمعنای شهدای ناو دنا و با ۵۷ورزشکار خطشکن در ۱۰رشته راهی مسابقات شدند. نتایج بهدست آمده چیزی شبیه به یک معجزه مدیریتی و ورزشی بود. برای نخستینبار در تاریخ، ایران با نرخ موفقیت حیرتانگیز ۷۷درصدی و کسب مدال در ۷رشته از ۱۰رشته اعزامی، بر سکوی سوم آسیا ایستاد. کسب ۵مدال طلا در رشتههای تیمی و قدرتی کبدی، واترپلو، پرتاب وزنه (با درخشش حسن عجمی بختیاروند)، فوتبال و هندبال، در کنار ۴مدال طلای ناب کشتی ساحلی توسط علیاکبر زرودی، علی غلامی، امیرحسین کاووسی و امیررضا صحرایی و یک نقره والیبال ساحلی، مجموع مدالها را به عدد۹ طلا و یک نقره رساند. این تنوع در مدالآوری، تجلی توزیع متناسب کیفیت و عزم راسخ کاروانی بود که نام شهدا را با افتخار بر دوش میکشید.
پولاد سرد در دستان گرم
در دیار اهرام و در رقابتهای وزنهبرداری قهرمانی جوانان جهان در مصر، پولادمردان جوان ایران سنگ تمام گذاشتند. تیم ایران با کسب ۵۲۰امتیاز، فراتر از مصر (۴۲۷امتیاز) و ونزوئلا (۳۸۰امتیاز)، فاتح بیچونوچرای جهان شد. شاهکار ابوالفضل زارع و حمیدرضا محمدیتنها که هر کدام ۳طلای ناب دشت کردند، در کنار نقرههای فرهاد قلیزاده، طاها نعمتیمقدم و مدالهای حمیدرضا زارعی (یک نقره و یک برنز)، ایران را با مجموع ۶طلا، ۷نقره و یک برنز در رتبه نخست مدالی قرار داد. اما شاید دراماتیکترین قصه وزنهبرداری در مسابقات بزرگسالان آسیا در هند رقم خورد. علیرضا یوسفی، غول فوقسنگین ایران که بهدلیل جراحی سخت مینیسک زانو، یک سال و ۷ماه با حسرت از تخته دور مانده بود، بازگشتی شکوهمندانه داشت. او نهتنها برگشت، بلکه با ارادهای پولادین رکورد دوضرب جهان را فروریخت و طلای دوضرب، برنز یکضرب و نقره مجموع را تصاحب کرد تا نمادی از برخاستن یک ملت پس از زخمهای عمیق باشد. او پس از این رکوردشکنی جهانی، نام شهدای میناب روی لباسش نمایان کرد تا بار دیگر این جنایت را به کل دنیا یادآوری کرده باشد. در همین مسابقات، علیرضا نصیری نیز طلای دسته ۱۱۰کیلوگرم را مقتدرانه به نام خود ثبت کرد.
از رینگ بوکس تا تخته پارا
اراده ملت ایران سن و سال یا محدودیت جسمی نمیشناسد. در رقابتهای بوکس نوجوانان آسیا، متین چمیپا با مشتهای ویرانگرش طلای وزن ۵۷کیلوگرم را به گردن آویخت. فرزان احمدی و یاسین زیار به نقره رسیدند و ابوالفضل مالکی برنزی شد. در رده نونهالان نیز تیمی کوچک اما جنگنده، با طلای ابوالفضل پیشهور و برنزهای امیرمهدی شاد و آریا موسوی، آینده بوکس را تضمین کردند. جالب اینکه اکثر این بچهها به یاد شهدای وطن بودند و مدالهایشان را بهصورت نمادین به آنها تقدیم کردند تا دنیا در جریان جنایات جنگی قرار بگیرد.
در آن سوی میدان، در رقابتهای آزاد پاراوزنهبرداری الجزایر، دلاوران جانباز و معلول ایران حماسهای دیگر خلق کردند که نشان از ارادهای فراتر از توان جسمی داشت. علیرضا ایزدی، علیرضا سیفی، امیر جعفری و محسن بختیار با مدالهای طلایشان و مهدیه محمدیان، روحالله رستمی و زهرا آقایی با مدالهای نقره و برنزشان، ثابت کردند که هیچ معلولیتی توان مقابله با روحیه سلحشوری ایرانی را ندارد. تیمی که حتی در بخش میکس (ترکیب سیفی، ایزدی و محمدیان) نیز روی سکوی برنز ایستاد.
در همینه زمینه :
نماهنگوارهها
گزارش
گزارش