جامجهانی
بالهای پرواز
با مصدومیت چشمی و اضافهشدن مغانلو به تیم ملی، معادلات فهرست نهایی پیچیدهتر از قبل شد
قسمت پنجم
در پنجمین قسمت از کالبدشکافی فهرست نهایی تیم ملی برای جامجهانی۲۰۲۶، سراغ پستی میرویم که پرحاشیهترین و جنجالیترین انتخاب امیر قلعهنویی در آن رقم خورد؛ وینگرها یا همان بالهای کناری خط حمله؛ منطقهای که قرار است زهرآگینترین و سریعترین سلاح ما در خاک آمریکا باشد، اما لیست مسافران آن بیش از هر پست دیگری، تیغ تیز انتقادات را به سمت کادر فنی نشانه رفته است.
در یک سوی این فهرست، نامهای درخشان و آمادهای به چشم میخورند که حضورشان کاملا غیرقابلانکار و برآمده از شایستگی فنی است. مهدی قائدی و محمد محبی، 2ستاره بوشهری که در سالهای اخیر همواره گرهگشای تیم ملی بودهاند، جایگاه خود را بهعنوان ارکان اصلی فاز هجومی تثبیت کردهاند. در کنار آنها، عبور موفقیتآمیز مهدی ترابی از فیلترهای نهایی، نشان داد که عملکرد ویرانگر فاز هجومی تراکتور در فصول اخیر تا حدودی توسط کادر فنی دیده شده است. آریا یوسفی 24ساله هم که بازیکن مورد علاقه قلعهنویی در سالهای اخیر بوده، کماکان نامش در فهرست به چشم میخورد. او توانایی بازی در دفاع را هم دارد و شاید به همین دلیل قلعهنویی اصرار به حضور او در فهرست نهایی دارد. در این جمع قلعهنویی نام امیرحسین محمودی از پرسپولیس را هم قرار داده؛ پدیده 19ساله پرسپولیس که در مقایسه با سایر بازیکنان حاضر در این پست، شانس کمتری برای رسیدن به آمریکا دارد. اما نقطه تاریک و پربحث ماجرا، دقیقا در سمت راست خط حمله است؛ جایی که به شکل عجیبی «نام و سابقه» بر «فرم فعلی و آمادگی بدنی» غلبه کردهاند. حضور علیرضا جهانبخش با 32سال سن با آن کارنامه عجیب، ناامیدکننده و دور از انتظار در تیمی گمنام مانند دندر در لیگ بلژیک، تناقض بزرگ و دردناکی در این لیست ایجاد کرده است. درست در همین نقطه است که خط خوردن تلخ و ناعادلانه ستارهای چون مهدی هاشمنژاد که در اوج پختگی و آمادگی بدنی به سر میبرد، همچون یک علامت سؤال بزرگ بر پیشانی تصمیمات ژنرال نقش میبندد؛ انتخابی که نشاندهنده محافظهکاری مفرط و ترس از عبور از لژیونر قدیمی است.
در همینه زمینه :
