دلیل ناکامی بمب‌های سنگرشکن در تخریب تونل‌های موشکی

اصل ماجرا فقط «عمق» نیست؛ معماری جنگ زیرزمینی ایران است.
این بمب‌ها برای زمین‌های نرم طراحی شده‌اند، نه کوه‌های صخره‌ای و تونل‌های چندلایه. ایران شهرهای موشکی را هم در عمق زیاد ساخته، هم زیر لایه‌های سخت سنگی و بتن مسلح.
اما مهم‌تر از عمق، طراحی تونل‌هاست. تونل‌ها پیچ‌درپیچ هستند تا موج انفجار داخل پیچ‌ها خفه شود. بین بخش‌های مختلف هم درهای ضدانفجار گذاشته‌اند تا اگر جایی هدف قرار گرفت، کل مجموعه نابود نشود.
از آن طرف، دشمن فقط ورودی‌ها را می‌بیند، نه نقشه دقیق زیرزمین را. یعنی ماهواره‌ها نهایتا دهانه تونل را پیدا می‌کنند، نه قلب پایگاه را.
برای همین با وجود آن همه حمله، عمده ضربات به درهای خروجی خورده، نه به بخش اصلی موشک‌ها.