دیوارهای سنگ صبور

پشت جایگاه نمادین محل سخنرانی رهبر، دیوارهای بتونی بزرگی مستقر شده است، نیوجرسی‌هایی که در همان روز نخست بمباران بیت، برای مسدودی خیابان به این نقطه منتقل شده بودند، اما دیگر آن هویت اولیه را ندارند، نه مشتی سیمان‌اند نه مشتی خاک و سنگ. آنها امروز مصداق عینی سنگ‌صبورهای ایران‌اند، سنگ صبورهایی که تنشان بارنگ و بی‌رنگ دیگر جای خالی برای درج درددل‌های تازه ندارد. یکی نوشته بود: «آرزوی دیدارتون را داشتیم آقاجان، قرار بود اردیبهشت با بچه‌های مدرسه خدمت برسیم.» دیگری نوشته بود: «بعد از 31سال از دانمارک اومدیم ایران برای همیشه کنارت باشیم.» خیلی از نوشته‌ها حکایت از سینه‌سوزی عاشقانه این میعادگاه دارد.