روایت خبر

چه کسی داعشی است؟
به محل اصابت‌ها که سر می‌زنی، در کل محله هیچ‌کس نیست؛ همه رفته‌اند. کوچه پر از آوار، سنگ، خرده‌شیشه، خاک و اسباب خانه‌هاست و پر از انسان‌های نیمه‌جان و زخمی بر زمین.
هیچ‌کس نیست، جز نیروهای ضروری امداد و یک دسته خاص: بسیجی‌ها.
بسیجی‌های بیست، بیست‌ویک‌ساله همه‌جا هستند؛ بی‌واهمه. با زبان روزه آوار برمی‌دارند، کف خیابان را تمیز می‌کنند و به صاحب‌خانه‌ها کمک می‌کنند اسباب سالم را از نابودشده‌ها جدا کنند.
باید باشی و ببینی که حتی زنان بی‌حجاب و دختران هودی‌پوشِ صاحب‌خانه چطور کنار بچه‌بسیجی‌ها ایستاده‌اند و می‌گویند: «داداش‌جان، یه کمک به ما می‌دی؟»
راستی، آن پسرهای لوسِ ماسک‌زده که کف خیابان و دانشگاه با دیدن دخترها شیر می‌شدند و درباره‌شان می‌نوشتید «شجاعت پسرهامون»، اینجا در دل خطر نیستند؛ نیستند که شجاعتشان را نشان دهند.
اینجا، کنار مردم، فقط مردهایی را می‌بینیم که یک ماه قبل درباره‌شان گفته شد: «بسیجی، سپاهی، داعش ما شمایی!»

توهم چتر امنیتی آمریکا
ترامپ اول جنگ با خیال دستیابی سریع و آسان به اهداف نهایی خود در ایران، بار دیگر آمریکا را برخلاف وعده‌های انتخاباتی‌اش در تله جنگ‌های بی‌پایان قرار داده است. تازه این‌بار یک تفاوت مهم با جنگ‌های قبلی آمریکا دارد.  اگر بوش در ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ موفق شده بود ائتلاف‌های گسترده جهانی و منطقه‌ای را در کارزارهای نظامی خود علیه عراق و افغانستان راه بياندازد، این‌بار ترامپ حتی به‌بهانه جلو‌گیری از ضرر اقتصادی ناشی از بستن تنگه هرمز هم نمی‌تواند نزدیک‌ترین متحدان و شرکای خود را در جنگ علیه ایران همراه خود کند. 
ترامپ شنبه گذشته انگلستان را به‌خاطره عدم همراهی در جنگ سرزنش کرد و گفت به آنها نیازی ندارد ولی حالا نه تنها از انگلستان، بلکه از فرانسه، ژاپن، کره و حتی از چین هم خواست ناوگان‌های خود را برای تنگه هرمز اعزام کنند. پاسخ کشورها منفی بود.
 انگلیس باز پاسخ مشخص نداد، فرانسه صراحتا نه گفت و حتی سوئیس هم که در لیست اسامی کشورهای ترامپ نبود، حریم هوایی خود را بر روی جنگ‌افروزی آمریکا بست. ژاپن هم درخواست ترامپ را رد کرد.  حالا به گزارش بلومبرگ حتی کشورهای عربی خلیج‌فارس هم درحال بازاندیشی شرایطی امنیتی هستند که تا پیش از این به آنها ثابت نگاه می‌کردند. بازنگری‌ کشورهای عربی شامل مسائل راهبردی حساس به ویژه دکترین دفاعی از طریق ارزیابی جامع سیستم‌های امنیتی و حرکت به سمت خودکفایی یا پیدا کردن جایگزین‌های دفاعی جدید است؛چشم‌اندازی از یک نظم جدید منطقه‌ای که دیگر بر توهم چتر امنیتی آمریکا بنا نخواهد شد.

فرار از دبی؛ وقتی بهشت 
برزخی‌ها جهنم می‌شود
تا دیروز دبی نماد رفاه و امنیت بود؛ مقصدی برای سرمایه‌داران و آوارگان سیاسی از خاورمیانه. اما امروز، همین دبی برای خیلی‌ها تبدیل به یک قفس طلایی شده است.
فرار از این قفس، قیمتی نجومی پیدا کرده. هزینه خروج یک خانواده چهار نفره از امارات به بیش از ۲۵۰ هزار دلار رسیده است. ۲۵۰ هزار دلار برای رسیدن به جایی امن‌تر از بهشت مصنوعی خلیج فارس.
فردی چند روز پیش قصد داشته از دبی خودش را به عمان برساند. راننده‌ها برای این سفر مرزی تا ۱۵ هزار دلار درخواست می‌کردند، آن هم با این شرط که «اگر ماشین گیر بیاید». در هرج‌ومرج فرار، پیدا کردن یک ماشین برای ترک منطقه آرزوست.
وضعیت برای برخی از کسانی که نتوانسته‌اند راهی پیدا کنند، وخیم‌تر است. آنها در خود امارات آواره شده‌اند؛ نه راه پس دارند و نه راه پیش.
قبل از جنگ، روزانه صدها پرواز از فرودگاه‌های دبی و ابوظبی آسمان منطقه را پر می‌کرد. امروز تعداد پروازها به چند ده مورد محدود شده و بعضی روزها کلاً پروازی نیست. باندهای فرودگاهی که تا دیروز مقصد ثروتمندان بود، حالا به بن‌بست مهاجران تبدیل شده.

دریافت کمک مالی ترامپ
 از هواداران برای پکیج فروشی
ترامپ با به راه انداختن یک جنگ که در داخل آمریکا از هیچ اقبالی برخوردار نیست، در بی‌اخلاقی هم کوتاهی نمی‌کند. به قول نشریه آتلانتیک این جنگ بی‌هدف و بدون منطق که با شهادت کودکان بی‌گناه در مدرسه میناب شروع شده بار دیگر موجب بی‌اعتباری بیشتر و شرمندگی تاریخی آمریکا  و کاخ‌سفید می‌شود. 
جنگ بیهوده‌ای که در آن چندین سربازان آمریکایی کشته شدند و حالا ترامپ با تصویر خود از مراسم استقبال آنان، ایمیل دریافت کمک مالی برای پک ویژه خود به هوادارانش فرستاده، اقدامی که اعتراض و خشم فراوانی را به‌دنبال داشت.  طبق نظرسنجی مشترک اندیشکده آمریکایی Data For Progress و خبرنامه زتئو،  ۵۲ درصد شهروندان آمریکا باور دارند این جنگ پوششی برای فرار ترامپ و حواس‌پرتی مردم از رسوایی‌های او در پرونده اپستین است.