ضربه به چشم و گوش دشمن
در جنگهای مدرن، قدرت تنها به تعداد جنگندهها و موشکها محدود نمیشود؛ بلکه اطلاعات، رصد و فرماندهی ستون فقرات برتری نظامی به شمار میرود. به همین دلیل، هدف قرار دادن سامانههای راداری و ارتباطی در واقع ضربهای مستقیم به «چشم و گوش» دشمن است. حملات اخیر جمهوری اسلامی ایران به پایگاهها و تأسیسات نظامی آمریکا در منطقه ـ بهویژه رادارها و سامانههای رهگیری موشکی ـ نشانه ورود درگیری به مرحلهای حساستر از نبرد است.
این اقدام تنها برای ایجاد اختلال موقت در سامانههای نظارتی نیست. زمانی که شبکههای راداری و ارتباطی آسیب میبینند، ساختار فرماندهی و هماهنگی دفاعی آمریکا دچار آشفتگی میشود. در چنین شرایطی، مسیر برای عبور موشکهای بالستیک، موشکهای کروز و پهپادها هموارتر شده و این پرتابهها میتوانند با تعداد بیشتر و اثرگذاری شدیدتر به اهداف خود اصابت کنند.
در قلب این معادله، آسیب وارد شده به رادار پیشرفته AN/FPS-132 در پایگاه هوایی العدید قطر قرار دارد؛ سامانهای هشدار زودهنگام با بردی نزدیک به پنج هزار کیلومتر که برای ردیابی موشکهای بالستیک طراحی شده است. آسیب دیدن سامانهای با ارزشی بیش از یک میلیارد دلار صرفاً یک خسارت مالی نیست، بلکه تضعیف یکی از حلقههای حیاتی در شبکه دفاع موشکی آمریکاست که پایگاههای خلیج فارس را به اروپا و فرماندهی مرکزی آمریکا متصل میکند. کور شدن چنین چشمی، میتواند موازنه میدان را به شکل محسوسی تغییر دهد.
