امیر محمد یعقوبپور
این روزها که ویترین فوتبال دنیا با حضور زنان در حساسترین میادین، از جامجهانی گرفته تا لیگهای معتبر اروپایی، رنگ و بوی عدالت و تساوی گرفته، شنیدن جملاتی که بوی تفکیک و تردید نسبت به توانایی زنان میدهد، مثل یک کارت قرمز برای روح ورزش است. صحبتهای اخیر بهنام ابوالقاسمپور درباره داوران زن، بیش از آنکه نقد فنی باشد، خراشی بر پیکر باوری بود که میگوید: «مستطیل سبز تخصص جنسیت نمیشناسد.»
بخشی از صحبتهای جناب ابوالقاسمپور پس از بازی با استقلال را بخوانید: «در اتاق کمکداور ویدئویی باید در این بازی حساس لااقل یک مرد کنار خانمها میگذاشتند تا بتوانند صحنهها را تشخیص دهند. اصلا این خانمها فوتبال هم بازی نکردهاند. اصلا نمیدانند صحنهها چطور است و خب این خیلی بد است.»
آقای ابوالقاسمپور، شما که سالها در این فوتبال عرق ریختهاید، بهتر از هر کسی میدانید که داوری، هنر لحظه و قانون است. چطور میتوان چشم بر توانایی زنانی بست که پابهپای مردان دویدهاند، دورههای سخت را گذراندهاند و در نهایت، سوتهایی زدهاند که حتی سختگیرترین کارشناسان داوری هم بر درستی آنها مهر تأیید زدهاند؟
استدلالهایی که توانایی یک داور را صرفا بهخاطر جنسیتش زیر سؤال میبرد، در فوتبال امروز دنیا جایی ندارد. وقتی کارشناسان طراز اول، تصمیمات این داوران را تأیید میکنند، دیگر چه بهانهای برای این حجم از ناباوری باقی میماند؟ آیا این چیزی جز یک دیوار نامرئی است که میخواهیم دور توانمندیهای نیمی از جامعه بکشیم؟
فوتبال فقط یک بازی نیست؛ درس زندگی است. وقتی یک زن با تمام محدودیتها، خودش را به سطح اول داوری میرساند، او فقط یک قاضی نیست؛ او نماد ایستادگی است. تخریب این جایگاه با جملات کنایهآمیز، نهتنها کمکی به رشد فوتبال ما نمیکند، بلکه باعث میشود آیندگانی که با عشق به این ورزش نگاه میکنند، از خود بپرسند: «آیا اینجا واقعاً جای من هست؟»
بیایید یاد بگیریم فوتبال را با عینک شایستگی تماشا کنیم. بگذاریم صدای سوت زنان، نه بهعنوان یک اتفاق عجیب، بلکه بهعنوان بخشی طبیعی و مقتدر از عدالت فوتبال شنیده شود. دنیای امروز، دنیای عبور از این کلیشههای خاکگرفته است. یادمان باشد عدالت، وقتی در سوت دمیده میشود، نه صدای زنانه دارد و نه مردانه؛ فقط صدای حق دارد.
آقای ابوالقاسمپور، تخصص، جنسیت نمیشناسد!
در همینه زمینه :
