استقلال در شهر بادگیرها

عقربه‌های ساعت استادیوم شهدای شهر قدس روی عدد پایان ایستاده‌اند. اینجا، جایی که قرار بود پناهگاه موقت سرخابی‌ها در غیبت آزادی باشد، حالا خودش به یک بیمارستان صحرایی شبیه شده است. چمن ورزشگاه، زیر گام‌های سنگین مسابقات پیاپی، دیگر نای نفس کشیدن نداشت. گویی زمین دهان باز کرده بود تا بگوید دیگر بس است! همه‌‌چیز از یک نامه شروع شد؛ نامه‌ای که حکم به ۶‌هفته انفرادی برای ورزشگاه قدس داد. پیمانکاران با چهره‌هایی نگران، از سیستم هوادهی گفتند که مسدود شده است. ورزشگاهی که قرار بود عصای دست فوتبال پایتخت باشد، حالا خود زیر تیغ جراحی رفته و درهایش را به روی هیاهو بسته است. تهران ماند و 2تیم بزرگش، و یک سؤال تکراری؛ حالا کجا برویم؟
در میانه این سرگردانی، آبی‌های پایتخت چشم به نقشه‌ ایران دوختند. نگاه‌ها از اتوبان‌های شلوغ تهران گذشت و در دل کویر، روی شهری که به آرامش و تاریخش می‌شناسیم، متوقف شد؛ یزد. استقلالی‌ها که از بازی روی زمین‌های ناهموار جان‌شان به لب رسیده بود، چمدان‌ها را بستند. مقصد، ورزشگاه شهید نصیری است؛ جایی که حالا قرار است صحنه‌ یکی از دراماتیک‌ترین نبردهای فصل باشد. داستان وقتی هیجان‌انگیزتر می‌شود که بدانیم نخستین مهمان استقلال در این هجرت اجباری، تیمی نیست جز تراکتور. تصور کنید؛ نبرد سرخ و آبی، این بار نه در هوای آلوده تهران و نه در سرمای تبریز، بلکه در همسایگی بادگیرهای بلند یزد. یزدی‌ها که سال‌ها بود طعم میزبانی از بزرگان را به این شکل نچشیده بودند، حالا خود را آماده می‌کنند. استقلال رسما برای میزبانی در یزد نامه زده و می‌خواهد در این شهر به مصاف رقبا برود. حالا چشم تمام ایران به روز۲۷ دی‌است. آیا کویر برای آبی‌ها خوش‌یمن خواهد بود؟ یا بادهای یزد، ورق را به سود پرشورهای تبریزی برمی‌گرداند؟ هر چه هست، فعلا فوتبال ایران در جاده تهران-یزد در حرکت است؛ جایی که تاریخ و فوتبال، در تقابلی ناخواسته، به هم رسیده‌اند.
درحالی‌که به‌نظر می‌رسد رقیب دیرینه با نهایی کردن سفر به یزد از بحران زمین گریخته است، پرسپولیس در آشفته‌ترین وضعیت میزبانی خود به سر می‌برد. این بلاتکلیفی درست در آستانه نبردهای سرنوشت‌ساز نیم‌فصل دوم، به‌ویژه تقابل حیثیتی با سپاهان، به اوج خود رسیده و مدیران باشگاه را در بن‌بستی سخت قرار داده است. گزینه میزبانی در جزیره کیش به‌دلیل ضعف زیرساخت‌ها و دوری مسافت خیلی زود از روی میز کنار رفت و حالا نگاه‌ها به شهرهایی چون قزوین و اراک دوخته شده است. با این حال، وسواس کادر فنی روی کیفیت چمن، مانع بزرگی برای انتخاب سریع است، چرا که سبک بازی مالکانه پرسپولیس در زمین‌های ناهموار کاملا خنثی می‌شود. حالا ارتش سرخ در برزخی میان غربت و کیفیت گرفتار شده است. پرسپولیس این روزها بیش از هر خرید جدید یا تدبیر تاکتیکی، نیازمند یک سقف ثابت برای میزبانی است تا در مهم‌ترین مقطع فصل، امتیازات خانگی را در بیابان بی‌برنامگی زیرساخت‌ها از دست ندهد.