جریان ساده زندگی میان مردم

مصطفی محدثی خراسانی| شاعر

منطقه 22

 در منطقه 22 در غرب دریاچه چیتگر همسایه شاعر و دوست خوبم «سهیل محمودی» هستم اما غیر از این دوست خوب، باید بگویم که امکانات فرهنگی اینجا خیلی کم است. فرهنگسرا و سرای محله نداریم و تنها یک سینما به نام «سینما دهکده» که آن هم در محله‌ای مرزی بین مناطق 5 و 22 واقع شده است، تک امکان فرهنگی محله ما به شمار می‌رود. این سینما البته سینمای خوبی است و فضای مفیدی برای اکران فیلم‌های سینمایی روز ایران دارد. ساختمانش هم برای همین کار پی‌ریزی و طراحی شده و علاوه بر سالن سینما، چند سالن دیگر دارد که هر از چند وقت یکبار چند نمایش کمدی در آن اجرا و باعث شادی و نشاط و ایجاد فضای پرتحرکی بین جوانان منطقه 22 می‌شود. اما در عین حال سینمای منطقه ما نخبه‌پسند نیست و خیلی عمومی و عادی است. در همین سینما و در همین مجتمعی که به واسطه ثبت‌نام در تعاونی رادیو، در اختیار ما قرار داده‌اند، و پس از سال‌ها سکونت در شهران و بلوار فردوس حالا به منطقه 22 آمده‌ایم، گاهی همسایه‌ها و کاسبان محل یا اهالی محله مرا می‌شناسند. اما از آنجا که من خیلی عمومی و عادی رفتار می‌کنم، تغییری در گفته‌ها و شنیده‌های مردم نمی‌بینم.

آنها به هیچ‌وجه سعی نمی‌کنند با من به اصطلاح عصا قورت داده صحبت کنند و با کلمات قلمبه سلنبه ادبی حرف بزنند. گاهی شب گذشته تصویر مرا در تلویزیون یا مطلبم را در روزنامه‌ها به همراه عکسم دیده‌اند و خوانده‌اند اما من لب از لب نمی‌گشایم و به قدری طبیعی رفتار می‌کنم و به عمد بحث را به جاهای دیگر می‌کشانم که به شکلی عمومی و عادی به نظر می‌رسم. چرایی‌اش هم به این موضوع بازمی‌گردد که خودم چنین شیوه‌ای را دوست دارم و علاقه‌مند نیستم تشخص جدا و هویتی جدا از هویت تک تک مردم داشته باشم. به گمانم زندگی بدین‌گونه طبیعی‌تر، ساده‌تر و بهتر است. اینجا اما همان‌گونه که گفتم یکی از مهم‌ترین مزیت‌هایش، همسایگی با غزلسرای خوب کشور و شـهـرمان، سهیل محمودی است.