هوشنگ مرادی کرمانی
زبانش را درآورده بود یک‌وری کجش کرده بود. دندان‌هایش را فشار می‌داد روی زبانش. هی زور می‌زد. هی زور می‌زد. سرخ شده بود؛ چه‌جور! وا نمی‌شد. هرچه زور می‌زد باز نمی‌شد. عجب! «بالاخره وازت می‌کنم.»
زانو زد کف آشپزخانه. شیشه را گذاشت بین 2 تا پایش. با دست چپش شیشه را قایم چسبید. انگشت‌های دست راستش را گذاشت دور شیشه، هرچه زور داشت آورد تو بازوهایش، در شیشه را پیچاند، نه نشد! «یعنی چه؟»... .
یکشنبه 19 شهریور 1402
کد مطلب :
202600
لینک کوتاه :
newspaper.hamshahrionline.ir/g5Dj9
+
-
کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به روزنامه همشهری می باشد . ذکر مطالب با درج منبع مجاز است .
Copyright 2021 . All Rights Reserved