• سه شنبه 12 اسفند 1399
  • الثُّلاثَاء 18 رجب 1442
  • 2021 Mar 02
چهار شنبه 12 آذر 1399
کد مطلب : 117531
+
-

ترانه‌بس

بسترسازی برای کار موسیقی غیرترانه‎‌‎ای

موسیقی
ترانه‌بس


  حسین عصاران   

از شواهد و روایات بازگوشده از وضعیت موسیقی در سال‎‌‎های ابتدایی پس از انقلاب چنین برمی‎‌‎آید که متولیان نهادهای فرهنگی با آگاه‌شدن از ممکن‌نبودن حذف کامل موسیقی (به‎‌‎رغم وجود مطالباتی در این مورد از جانب برخی چهره‎‌‎های تندرو)، تلاش کرده‎‌‎اند تا دست‎‌‎کم صورت کار را در حد امکان حفظ کنند؛ هر چند در این محافظه‎‌‎کاری فرهنگی، مهم‎‌‎ترین مانع، همان فتواهای پیشین رهبر انقلاب در زمینه تحریم موسیقی بوده که به‎‌‎خاطر صراحت موجود در آنها، هر اقدامی جهت ساماندهی رسمی، به تأمین نظر کلی و تأیید اصولی ایشان وابسته بوده است.
این در حالی است که در آن مقطع، کلیت فعالیت‎‌‎های مربوط به موسیقی بلاتکلیف مانده بود؛ تا جایی که پس از تصرف «هنرستان تجسمی» در سال 1359، هنرجویان این هنرستان هم در کنار هنرجویان هنرستان‎‌‎های «موسیقی ملی» و «عالی موسیقی»، در 2ساختمان متفاوت (به تفکیک دختر و پسر) درهم شده بودند.
به هر ترتیب از سال1360با پیگیری چهره‎‌‎ها و مدیران تازه و اخذ فتوایی در زمینه تفکیک موسیقی غنایی و غیرغنایی، مقدمات قانون‎‌‎نویسی برای موسیقی متناسب با پسندهای پس از انقلاب نیز آغاز شد.
یکی از مهم‎‌‎ترین راهکارهای پیش‌رو، بسترسازی برای هدایت کارورزان موسیقی و به‎‌‎ویژه آهنگسازان، به سمت عرصه‎‌‎های کم‎‌‎حساسیت‎‌‎تری چون موسیقی کودک، سرود، موسیقی همراه با شعرخوانی و از همه مهم‎‌‎تر موسیقی فیلم بود؛ رویکردی که در زمینه موسیقی فیلم و با تأکید مدیران سینمایی بر ضرورت ساخت موسیقی اختصاصی برای فیلم‎‌‎های در حال تولید، کارکردی مناسب و درخور توجه را رقم زد و به گسترش این عرصه و شکل‎‌‎گیری تجربیات ارزشمند در سال‎‌‎های بعدی انجامید.


پیشنهاد: مطالعه‌ مقاله «موسیقی سینمای ایران در مقابل سه گرایش»؛
 نوشته‌ کامبیز روشن‌روان، ماهنامه‌ «ادبستان»، شماره ۲۵، دی‌ماه ۱۳۷۰

این خبر را به اشتراک بگذارید