هدیه‌های دایی‌جان

سارا فتاحی، خواهـر ناواستواردوم شهید محمد فتاحی، درباره برادرش می‌گوید: «محمد در هنرســتان رشته مکانیک خوانده بود و در تعمیرات خودرو ماهر بود. کل خانواده از علاقه‌اش به ماشین‌های سنگین باخبر بودند و با این حال می‌دانستیم که مدتی است تصمیم دارد یک نیسان بخرد. 2ماه پیش از رزمایش دریایی به میزبانی هند، بالاخره یک دستگاه نیسان خرید؛ ماشینی که با افتخار روی آن نوشته بود: گروهبان.» 
اما کشور ناگهان با تهاجم دشمن آمریکایی- صهیونی رو به رو شد: «جنگ برای خانواده با اضطراب و اشک همراه بود. روزی که فهمیدیم رهبر شهید شده‌است، خیلی گریه کردیم. می‌گفتیم تا زمانی که رهبر هست، محمد هم در امان است. خود محمد هم همیشه امید به زندگی داشت، هیچ‌وقت از مرگ حرف نمی‌زد؛ جز یک بار. او همان روز اول جنگ به دوستش گفته بود: اگر من شهید بشوم، نیسانم نشود آینه دق پدر و مادرم! همان نیسانی که روی آن با افتخار نوشته بود گروهبان.»
سارا فتاحی خاطره‌ها را یکی یکی مرور می‌کند تا یاد برادرش را تداعی کند: «هرچه کار می‌کرد، دودستی تقدیم پدر و مادرم می‌کرد. اینطور نبود که بگوید من جدا کار می‌کنم و پولم هم جداست. تمام فکرش این بود که پدر و مادر کمبودی نداشته باشند. وقتی خانه نبود مدام حالشان را از من می‌پرسید. می‌پرسید داروهایشان را گرفته‌ام یا نه؟ خانه چیزی کم ندارد؟ آیا پدر و مادر راحت هستند؟ ... برای پدر و مادرمان همه‌کار می‌کرد. محمد یک کارت بانکی در اختیار من گذاشته بود و پول  به آن کارت واریز می‌کرد تا اگر روزی پدر یا مادر بیمار شدند و او نبود، من بتوانم آنها را پیش دکتر ببرم. محمد بامحبت بود. عادت داشت برای همه سوغاتی بیاورد. برای پسر 5ساله‌ام کلاه‌های خودش، لباس پلیسی و اسباب‌بازی‌های پلیسی می‌آورد و هر بار که به مرخصی می‌آمد، سعی می‌کرد خانواده را با مهربانی‌هایش غافلگیر کند. دل همه ما برایش تنگ شده است.»