آرامش خاک

عباس فتاحی، پدر شهید، از تنها پسر شهیدش و آخرین ماموریت او در ناو دنا چنین یاد می کند: «اولین بار بود که می‌خواست به سفر طولانی دریایی برود و قطعاً این سفر استرس‌های خودش را داشت. برای همین همراهان قدیمی‌تر او و دوستانی که تجربه این سفر‌ها را داشتند، هرکس به پسرم توصیه‌ای داشت. 
یکی از دوستانش به اسم حسین رضا‌علی که الان جاوید‌الاثر است، به محمد توصیه کرده بود در این سفر طولانی همراه خودش کمی خاک وطن را بیاورد که حتماً لازم می‌شود. محمد اول فکر کرده بود رفیقش سر به سرش گذاشته و خواسته با او شوخی کند. این حرف دوستش را جدی نگرفته بود، ولی بعد متوجه شده بود که باید این توصیه‌ها را جدی بگیرد. به من گفت بابا، می‌گویند همراه‌داشتن خاک برای این است که در طول مدتی که روی دریا هستیم و وقتی دچار افسردگی و خستگی می‌شویم، پابرهنه شویم و خاک را روی روزنامه پهن کنیم و پاهایمان را روی آن بگذاریم تا پا‌ها با خاک در تماس باشند. این کار باعث آرامش می‌شود و استرس‌ را از بین می‌برد. با همین استدلال، قبل از رفتن پسرم به این سفر، با محمد رفتیم در باغچه حیاط خانه‌مان و از آنجا خودم برایش خاک برداشتم و در داخل کیسه پلاستیکی ریختم و به محمد دادم. سر پلاستیک را گره زد و در کنار وسایل دیگر در کیف سفرش گذاشت که با خودش ببرد. بعد از این حادثه، الان که به همه ماجراها فکر می‌کنم، تصور می‌کنم خاک منزل ما که بخشی از خاک ایران است، همراه با وسایل محمد در ناو دنا، جایی در قعر اقیانوس هند قرار دارد.»
 پدر شهید در ادامه حرف‌هایش به دیدار پسر شهیدش با دریادار ایرانی، فرمانده نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، هم اشاره می‌کند و عکسی را که در دست دارد نشانمان می‌دهد: «امیردریادار شهرام ایرانی از یگان‌های شناور نیروی سطحی و زیرسطحی مستقر در تنگه هرمز و خلیج‌فارس بازدید داشتند و وضعیت امنیت تردد خطوط کشتیرانی را مورد ارزیابی قرار می‌دادند. آن روز دریادار ایرانی برای بازدید و تشکر از پرسنل ناو دنا که محمد هم جزو آنها بود، حاضر شدند و پسرم  را تشویق کردند. حالا این عکس محمد با دریادار ایرانی برای ما به یادگار مانده است. در آن روز محمد و دوستش حسین رضاعلی، شهید جاوید‌الاثر، هر دو، پلاک «نماد ایران» را به گردن داشتند.»