عشق دنا

سیده کلثوم موسوی | خبرنگار

  فرزنددوم خانواده و تک‌پسر بود. هنوز ۲۱سالش نشده بود. از کودکی با خاطرات پدرش از دوران سربازی در نیروی دریایی بزرگ شد و همان خاطرات، علاقه‌اش به نظامی‌گری را شکل داد. سال ۱۴۰۲، وقتی ۱۸ سال داشت، وارد نیروی دریایی ارتش شد. 2سال بعد، محمد فتاحی، استواردوم ناو دنا،  کم‌سن‌ترین قهرمان حاضر بر عرشه ناو بود؛ ناوی که ۱۳اسفند ۱۴۰۴، در آب‌های بین‌المللی نزدیک سواحل جنوبی سریلانکا هدف حمله ناجوانمردانه آمریکا قرار گرفت و محمد فتاحی نیز به جمع 104 شهید آن پیوست. حالا خانواده جوان‌ترین شهید ناو دنا مانده‌اند با انبوهی از خاطرات؛ از احترام نظامی محمد به پدرش در کوچه و خانه تا فیلم‌هایی که از ناو دنا می‌فرستاد و با افتخار می‌گفت: «ناو دنا عشق است؛ بچه‌های ناو دنا در ایران و جهان می‌درخشند.»  

 رزمایش هند
افسانه ترک‌زاده،  مادرشهید، می‌گوید: «هرموقع می‌آمد مرخصی، در کارها به پدرش و من کمک می‌کرد؛ هم در کارهای کشاورزی و هم در کارهای خانه. بعضی وقت‌ها می‌گفت مامان، امروز من غذا درست می‌کنم. از ۸سالگی در بسیج فعالیت داشت، در مسجد اذان می‌گفت و از ۱۰سالگی همراه خواهر بزرگ‌ترش، سارا، به گلزار شهدا می‌رفت؛ جایی که حسینیه نیز داشت و محمد در آنجا نوحه می‌خواند.»

محمد به خانه برگشت  
خانواده پس از روزها انتظار، پیکر محمد را دیدند؛ پیکری که از تهران تشییع شد، سپس به شیراز و فسا رسید و در نهایت مردم زاهدشهر، از توابع شهرستان فسا، شهر خود محمد، میزبان او شدند. سارا فتاحی، خواهر شهید، می‌گوید: «وقتی پیکر برادرم را دیدم، کاملاً سالم بود؛ فقط خواب بود. محمد همیشه وقتی می‌خوابید، خواب خرگوشی داشت و چشم‌هایش حالت نیمه‌باز بود. وقتی دیدیمش، همان‌طور بود.»  مراسم تشییع محمد در شهرشان باشکوه برگزار شد؛ خیابان‌های شهر مملو از مردمی بود که برای بدرقه محمد آمده بودند.

ماندگارترین تصویر
او تازه گواهینامه گرفته بود و مدام به مادرش می‌گفت ماشین می‌خرد و هر وقت آمد مرخصی با ماشین هم کار می کند. در کنار حضورش در نیروی دریایی، هر کاری که از دستش برمی‌آمد انجام می‌داد. با شهید جاویدالاثر حاج‌احسان کاویانی که او نیز در ناو دنا حضور داشت، نقاشی ساختمان هم انجام می‌داد. حتی در آخرین مرخصی،  پیش از رفتنش، برای آماده‌‌کردن زمین و کاشت بذردر زاهدشهر دوشادوش پدرش کار ‌کرد. یکی از خاطرات ماندگار مادر از محمد، بازگشت او از رشت است. آن روز مادر نگران طولانی‌شدن مسیر بود و محمد بدون اینکه چیزی به او بگوید، با خواهرش هماهنگ کرده بود. لباس نیروی دریایی پوشیده و خود را به خانه رسانده بود. مادر روایت می‌کند: «آمده بود داخل کوچه و به من زنگ زد. گفت مادر، یکی از بچه‌ها آمده سر کوچه، برایتان یکسری وسایل فرستاده‌ام که  آورده است. من و پدرش رفتیم سر کوچه دیدیم خودش آمده. به پدرش سلام نظامی داد. می‌دانست آرزوی من دیدنش در لباس نظام است و برای همین با همان لباس آمده بود. محمد آن روز،  بی‌آنکه بداند، یکی از ماندگارترین تصاویر زندگی خانواده را برای همیشه ثبت کرد.»

مثل عروس 

بانو ترک‌زاده می‌گوید: «هیچ‌گاه با انتخاب مسیر نظامی او مخالفت نکردیم؛ حتی تمام مراحل ثبت‌نام محمد را خودم پیگیری کردم و هنگام رفتنش به تهران نیز همراهی‌اش کردم. محمد ۱۳ دی ۱۴۰۲ وارد نیروی دریایی شد. آنقدر شیفته کارش شد که هر وقت از ناو دنا صحبت می‌کرد یا عکسش را نشانمان می داد می‌گفت ببینید، عروسک است، عروسک. می‌گفت ناو دنا، عشق من است. می‌گفت دنا مثل عروس است. در سفر رزمایش بین‌المللی صلح و دوستی هند هم از داخل ناو مرتب برای ما فیلم می‌فرستاد؛ فیلم‌هایی از ناو دنا که برایش افتخار بود. در یکی از فیلم‌ها می‌گفت ببینید ناو دنا در جهان می‌درخشد؛ بچه‌های ناو دنا در ایران و جهان می‌درخشند. حتی در آخرین تماس‌های تصویری، هنوز همان شور و شوق در صدایش بارز بود. محمد از مأموریتی که برایش بسیار مهم بود، با هیجان صحبت می‌کرد.» مادر شهید یادآوری می‌کند: « وقتی پسرم ۱۷ سالش شد، در یزد زندگی می‌کردیم. متوجه شد که نیروی دریایی ارتش در حال استخدام نیرو است. با محمد رفتیم به دفتر استخدام نیروی دریایی. کمد ویترینی آنجا بود که داخلش کلاه و یونیفرم نیروی دریایی گذاشته بودند. محمد سریع به طرف آن کلاه رفت و از آن عکس گرفت. به من گفت مامان، نگاه کن ببین چقدر خوشگل است و چه ابهتی دارد!»