از رؤیای پرواز تا شهادت در دریا

سیده کلثوم موسوی | خبرنگار

سابقه خدمت پدر در نیروی انتظامی، فعالیت یکی از برادران در نیروی دریایی‌ و علاقه شخصی خودش، زمینه ورود او را به نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران فراهم کرد. در سال ۱۴۰۲ استخدام شد. پس از گذراندن دوره آموزشی تکاوری در تهران و دوره‌های تخصصی درجه‌داری در مرکز باقرالعلوم رشت، در رسته مکانیک فارغ‌التحصیل شد و به منطقه یکم دریایی امامت در بندرعباس پیوست. 
در چندین مأموریت دریایی و همراهی با ناوهای رزمی و پشتیبانی حضور داشت و در حوزه تخصصی خود مورد توجه فرماندهان بود. او در همان سال در گزینش دانشگاه افسری امام خمینی(ره) نوشهر نیز پذیرفته شد و قرار بود تحصیلش را از تابستان ۱۴۰۵ آغاز کند، اما این فرصت فراهم نشد. امیرمحمد اسدی، فرزند سوم خانواده، ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۲ در سورک، یکی از شهرهای استان مازندران، متولد شد.
 او جوانی فعال، پرتلاش و علاقه‌مند به ورزش و فعالیت‌های فنی بود که پس از پیوستن به نیروی دریایی ارتش، به خدمت در ناوشکن جماران پرداخت. نهم اسفند ۱۴۰۴، هنگام بازگشت از مأموریت، ناوشکن مورد حمله موشکی آمریکا قرار گرفت و ناواستوار دوم امیرمحمد اسدی در کنار جمعی از نیروهای جوان این سرزمین به شهادت رسید.

تکواندو، تحصیل، کار
امیرمحمد از کودکی به ورزش‌های رزمی علاقه داشت. در باشگاه «علمدار» ساری تکواندو آموخت و به کمربند مشکی دست یافت. 
محمدعلی اسدی، پدر شهید، می‌گوید: «امیرمحمدم در مسابقات شهرستانی، استانی و کشوری تکواندو به مقام‌های قهرمانی رسید. از شاگردان موفق استاد فیض‌الله نفجم بود و در اردوی تیم ملی نیز حضور یافته بود.»
پدرشهید ادامه می‌دهد: «امیرمحمد پس از دریافت دیپلم، در دانشگاه آزاد اسلامی ساری در رشته کامپیوتر تحصیل کرد و همزمان، در کارگاه کابینت‌سازی به فعالیت‌های فنی پرداخت و کار با «ام‌دی‌‌اف» را یاد گرفت. او کم‌کم مهارت‌هایش را توسعه داد و برای خودش استادکار شد و بخشی از فعالیت‌هایش را در کارگاه شخصی ادامه داد. علاقه داشت در کنار تحصیل، حرفه‌ای نیز بیاموزد. در کارگاه آنقدر پیشرفت کرد که مراحل ساخت و نصب وسایلی مثل کابینت و دراور را به‌طور کامل خودش انجام می‌داد.»

زمینی‌ها برایم گریه می‌کنند
به‌گفته این پدر داغدیده، امیرمحمد، چهار سال قبل از شهادت، خوابی تکرارشونده می‌دید و آن را با شهادت خود مرتبط می‌دانست: «می‌گفت در دورترین نقطه از محل تولدش، در آب‌های خروشان به شهادت خواهد رسید. او در سال ۱۴۰۲، در یکی از نوشته‌های شخصی‌اش، از خود پرسیده بود:« 10 سال دیگر خودت را کجا می‌بینی؟ و پاسخ داده بود: 10 سال دیگر را نمی‌دانم، اما مطمئنم کمتر از آن، در آسمان پرواز می‌کنم و می‌بینم زمینی‌ها برایم گریه می‌کنند، درحالی‌که جایم خوب است.»
محمدعلی اسدی از شبی در تاسوعای سال پیش از شهادت یاد می‌کند که همراه امیرمحمد به مزار شهدا رفته بود: «جایی که الان خانه ابدی امیرمحمد شده است، سال پیش زمین خالی بود. شب تاسوعا با هم رفتیم گلزار شهدا، همین‌جایی که الان پیکرش خاک شده است. امیرمحمد روی خاک نشست و پرسید: به‌نظرت اینجایی که ایستاده‌ایم، قسمت چه‌کسی می‌شود؟ گفتم: قسمت پاک‌ترین و شایسته‌ترین افراد. امیرمحمد نشست، دستی کشید به خاک و به‌صورتش مالید و گفت: بابا، دعا کن قسمت من شود. جا خوردم. گفتم: خدا نکند... غم فرزند سخت است. خندید 
و گفت: تو برایم دعا کن!»