قفسه
تقاطع هوش‌مصنوعی و روزنامه‌نگاری
کتاب«تقاطع هوش‌مصنوعی و روزنامه‌نگاری؛ پیدایش پارادایم نوین» نوشته سانتوش کومار بیسوال و آناند جی. کولکارنی با ترجمه علی شاکر، پژوهشگر روزنامه‌نگاری و هوش‌مصنوعی از سوی انتشارات همشهری چاپ و منتشر شده است. این کتاب که تحولات پیش روی تحریریه‌های رسانه‌ها را به شکلی عمیق تحلیل می‌کند، تلاشی برای ارائه یک «نقشه‌راه‌مفهومی» جهت مواجهه با هوش‌مصنوعی در عصر کنونی است؛ فناوری‌ای که شاید تأثیر آن از انقلاب گوتنبرگ نیز بنیادین‌تر باشد. تأکید کتاب بر این است که هوش‌مصنوعی صرفا یک «ابزار» برای تسریع کارها نیست، بلکه در حال تبدیل‌شدن به یک «عامل» (همکار، رقیب یا دروازه‌بان) در تحریریه‌هاست؛ عاملی که قواعد بازی رسانه را از اساس تغییر می‌دهد. کتاب حاضر، از تجلیل صرف فناوری یا وحشت‌پراکنی درباره آن پرهیز می‌کند و رویکردی متوازن و انتقادی را برای بررسی «شمشیر دولبه» هوش‌مصنوعی در پیش می‌گیرد. این اثر در فصل‌های مختلف خود، خواننده را به سفری مفهومی برای درک افق‌های نوین و چالش‌های عمیق این حوزه می‌برد. نویسندگان، بحث را با قرار دادن هوش‌مصنوعی در یک بستر تاریخی گسترده آغاز و مسیری را از کتیبه‌های سنگی و انقلاب چاپ تا تلگراف، اینترنت و متاورس ترسیم می‌کنند. آنها نشان می‌دهند که جهش کیفی هوش‌مصنوعی از یک «ابزار» صرف به یک «عامل» تصمیم‌گیر، هسته اصلی پارادایم نوین است. در ادامه، کتاب به «قلمرو فرصت‌ها» یا همان لبه روشن این شمشیر دولبه می‌پردازد.
فصل‌هایی به ظرفیت‌های هیجان‌انگیز هوش‌مصنوعی در عمل روزنامه‌نگاری اختصاص یافته است؛ از توانمندسازی «داده‌نگاری» برای تحلیل حجم عظیمی از داده‌ها (مانند اسناد پاناما) که پیش‌تر برای انسان ناممکن بود، تا «روزنامه‌نگاری خودکار» که با نوشتن گزارش‌های روتین، وقت خبرنگاران را برای کارهای تحلیلی عمیق آزاد می‌کند. این اثر همچنین به آینده دگرگون‌ساز «روزنامه‌نگاری غوطه‌ور» (VR/AR) می‌نگرد، جایی که مخاطب به جای خواندن خبر، می‌تواند بحران را «حس» کند و همدلی عمیق‌تری شکل گیرد. اما نویسندگان چشم خود را بر «چالش‌ها» هم نمی‌بندند.
در همینه زمینه :
