دست خالی به زیارت نروید

امامزاده عبدالله شهرری یکی از امامزاده‌های مهم این شهر است که از دیرباز تا به امروز از جایگاه ویژه‌ای میان شهروندان و عاشقان ائمه (ع) برخوردار بوده است. بقعه این حضرت در نزدیکی حرم مطهر حضرت عبدالعظیم واقع شده است. آنچه در بدو ورود چشم را خیره می‌کند سردر قدیمی آستان است که با کاشی‌های زیبا و جاندار دل هر بیننده‌ای را می‌رباید. 
بومی‌های منطقه آنقدر به این امامزاده ارادت دارند که همواره توصیه می‌کنند دست خالی به آستان نروید. همین که وارد کوچه پردرختی که امامزاده در آن قرار دارد می‌شوید زائرانی را می‌بینید که هرکدام به نوعی تحفه‌ای به دست گرفته و راهی امامزاده‌اند. کاج‌های کهنسال و سر به فلک کشیده محوطه حرم، زائران را بدرقه می‌کند. آستان 4ایوان دارد اما 3ایوان شمالی، غربی و جنوبی آن بلا استفاده مانده و تنها ایوان شرقی روی زوار باز است. ‌‌این‌بقعه متعلق به حسین ابوعبدالله، ملقب به ابیض، فرزند عبدالله‌بن‌عباس و از نوادگان امام زین‌العابدین (ع) است. اسناد موجود تاریخ رحلت او را 319 هجری قمری می‌دانند و در ستایش و مدح او گفته‌اند که در زهد و تقوا و علوم دینی از سرآمدان عصر خود بوده است. خانواده این سلاله پاک پیامبر (ص) در نبرد ظلم‌ستیزی با حاکمان دوران خود بسیار شهره بوده‌اند و اغلب در جنگ و جدال با ستمگران حاکم عباسی عمر خویش را صرف کرده‌اند؛ به همین دلیل بسیاری از ایشان یا به شهادت رسیده یا اسیر شده‌اند یا ناگزیر از ترک سرزمین خود و مهاجرت به مناطقی مانند قم و ری شدند. نکته تاریخی دیگر اینکه
ناصرالدین شاه به دلیل وجود کتیبه‌ای که در این آرامستان کشف شد، دستور مرمت آن را داد. نقش و نگاره‌های زیر گنبد بنا، مشابه نگاره‌های دوره صفوی است و بیننده را به یاد بناهای گرداگرد نقش‌جهان اصفهان می‌اندازد.