حالا ایران حق وتو دارد

ترامپ اعلام پیروزی کرد، اما 7‌ماه بعد، باراک اوباما، رئیس‌جمهور اسبق آمریکا در کارزار انتخاباتی اوهایو از هزینه‌های جنگ با ایران می‌گوید؛ از تحلیل‌رفتن ذخایر موشکی آمریکا و حمله به پایگاه‌هایش تا گرانی سوخت و فشار اقتصادی بر مردم آمریکا.
اما وسط حرف‌های اوباما، یک جمله بیشتر از بقیه جلب توجه می‌کند: ایران حالا روی تنگه هرمز، مسیر حیاتی انتقال نفت جهان، قدرت وتو پیدا کرده است!
این حرف فقط درباره یک آبراه نیست، درباره تغییر معادله قدرت است. سال‌ها آمریکا با قدرت نظامی، تحریم و نفوذ سیاسی‌اش تلاش می‌کرد جریان انرژی جهان را تحت‌تأثیر قرار دهد و برای کشورهای دیگر محدودیت ایجاد کند. حالا صحبت از این است که ایران هم در یکی از حساس‌ترین گلوگاه‌های انرژی جهان، قدرت اثرگذاری تعیین‌کننده‌ای پیدا کرده؛ تا جایی که پیامدهای جنگ با ایران می‌تواند به قیمت سوخت و هزینه زندگی مردم آمریکا هم برسد.
اوباما از بنزین ۴ تا ۵ دلاری برای هر گالن و گازوئیل بالای ۶ دلار حرف می‌زند و بخشی از گرانی‌ها را به وضعیت جنگ و تنگه هرمز مرتبط می‌داند. همزمان، از فرسایش ذخایر موشکی آمریکا و هزینه حملات به پایگاه‌ها و متحدان این کشور می‌گوید.
معنای این تحول چیست؟ آمریکا دیگر نمی‌تواند بدون درنظرگرفتن توان پاسخگویی ایران، هزینه‌های هر رویارویی را محاسبه کند. تنگه هرمز برای ایران فقط یک موقعیت جغرافیایی نیست؛ اهرمی راهبردی است که اهمیتش در معادلات نظامی و اقتصادی جهان، خود را نشان می‌دهد؛ اهرمی که حالا ایران می‌خواهد از آن برای اثرگذاری بر محاسبات طرف مقابل استفاده کند.