شیوه‌های جدید براندازی: از ریختن شکر در باک بنزین تا پرتاب زباله بدون ترس!

وقتی به تاریخچه کارزارهای اپوزیسیون نگاه می‌کنیم، با یک شاهکار مهندسی براندازی مواجه می‌شویم که فرمول‌های نوین علوم سیاسی را کاملا بازنویسی کرده است. این جبهه مبارزاتی به‌جای تکیه بر استراتژی‌های عمیق، بر بدیهیات زیست روزمره و ابزارآلات خانگی تکیه دارد.

1. چگونه به‌ خودمان ضربه بزنیم: در صدر این نوآوری‌ها، تز اقتصادی علی کریمی قرار دارد، کمپینی که در آن از مردم دعوت می‌شود با خارج کردن پول‌های خود از بانک‌ها و پرداخت نکردن قبوض آب، برق و گاز، نظام را فلج کنند. البته این نبوغ استراتژیک توضیح نمی‌دهد که قطع خدمات عمومی، اختلال در تبادلات روزمره و سخت‌تر شدن زندگی عاملین این کار دقیقا چگونه قرار است به تغییرات کلان سیاسی منجر شود. جالب اینجاست که این کمپین پیش‌تر نیز تبلیغ شده و هر بار با بی‌محلی مطلق مخاطبان مواجه شده است.

۲. رژیم میوه‌ای برای سرنگونی رژیم: ریشه‌های این خلاقیت‌ها به سال۸۸ برمی‌گردد، دوران طلایی ابداع روش‌هایی نظیر روشن کردن چراغ خودروها در روز، دنده‌عقب حرکت کردن در خیابان‌ها، حضور ساده در پارک به‌عنوان عملی متهورانه و حتی خرید انبوه میوه برای ایجاد قحطی تصنعی در بازار کشور.
در امتداد همین فرمول‌ها، در سال۱۴۰۱ و در جریان شورش پاییز، ترافیک طبیعی و کلافه‌کننده عصرگاهی خیابان ولیعصر که ناشی از ترافیک معمول شهر است، توسط رسانه‌هایی چون بی‌بی‌سی به‌عنوان «تسخیر خیابان به‌دست مردم» فاکتور شد و بوق‌زدن‌های معمول ترافیکی نیز به‌ اسم قیام ثبت شد.

۳. مهندسی شبکه برق با اتو و جاروبرقی: شاهکار اپوزیسیون در سال۸۸ توسط محسن سازگارا رونمایی شد: اتوکشی به نیت سرنگونی. فرمول ساده بود؛ همه معترضان باید ساعت۹ شب(اوج مصرف) یک وسیله پرمصرف مانند اتوی روشن روی آخرین درجه، جاروبرقی، سشوار یا هیتر را برای دقیقا ۲۴۰ ثانیه(۴دقیقه) به برق می‌زدند تا شبکه سراسری فروبپاشد.‌اما از آنجا که سیاست اپوزیسیون همواره پویاست، در سال۱۴۰۱ این فرمول ۱۸۰درجه تغییر کرد. این بار لیدرهای رسانه‌ای همچون کیوان عباسی(مدیر شبکه منوتو) نسخه معکوس پیچیدند و نوشتند: «هر شب ساعت۹ همه چراغ‌ها را برای یک دقیقه خاموش کنیم.» به‌نظر می‌رسد شبکه توزیع برق کشور آزمایشگاه اصلی تئوری‌های نوسانی ضدانقلاب بوده است. 
۴. جنگ چریکی با ماژیک، زباله و سوت: ابعاد فیزیکی و عملیاتی این کارزارها نیز دست‌کمی از ابعاد اقتصادی آن ندارد.
  ارتش زباله‌اندازان: ابداع روش «هر شب ساعت۹ به همراه خانواده ترس‌هایمان را به سطل زباله محله می‌اندازیم» که سقف دستاورد عملیاتی آن تولید ۴کلیپ در فضای مجازی بود.
  سوت‌زنی تخصصی: رونمایی رضا پهلوی از متد نوین «ماندن در خانه در طول روز و سوت زدن از پنجره در شب‌» به‌عنوان راهکار نهایی فلج کردن سیستم.
  تخریب‌های استراتژیک: پیشنهادهایی خلاقانه نظیر ریختن شکر و نمک در باک بنزین اتوبوس‌ها، پاره کردن روکش صندلی‌ها و عملیات نفوذ برای دزدیدن ماژیک و کاغذ از ادارات دولتی.
آنچه گفته شد تنها گوشه‌ای از فرایند مضحک اپوزیسیون برای به قول خودشان مبارزه با نظام بود. البته بلاهت این جماعت حد ندارد. مثلا راه انداختن هشتگ‌هایی چون «من_سلیطه‌ام» پس از انتشار فیلمی از دوربین مداربسته در قم که در آن زنی به یک فرد روحانی اهانت می‌کند، ماهیت سطحی، بی‌هویت، بی‌اصالت و تا حدی کمدی این جریان را برای افکار عمومی عیان کرد.