• دو شنبه 26 مرداد 1405
  • ٤ ربيع الأول ١٤٤٨
  • 2026 Aug 17
دو شنبه 26 مرداد 1405
کد مطلب : 280252
لینک کوتاه : newspaper.hamshahrionline.ir/qYDvp
+
-

شنبه‌ای که ۴۴ سال و ۸‌ماه و ۳ روز به طول انجامید

رهبر شهید آیت‌الله سیدعلی حسینی خامنه‌ای در مصاحبه‌ای در مورد شنبه ۶ تیر ۱۳۶۰ فرمودند که آن روز با شنیدن فرازهای ابتدای دعای روز شنبه، «بِسْمِ‌الله کلِمَه الْمُعْتَصِمِینَ، وَ مَقَالَه الْمُتَحَرِّزِینَ، ... (کسانی که خودشان را در حصار خدا قرار می‌دهند، از بلاها تحرز می‌جویند؛ بسم‌الله کلمه اینهاست)»، حالشان منقلب شده و اشک ریختند. ساعاتی بعد، حادثه‌ ترور مسجد ابوذر تهران رخ داد که می‌توانست پایان زندگی ایشان باشد؛ تقدیر اما، سرنوشت دیگری را رقم زد. ایشان در قسمت دیگری از توصیف این حادثه فرموده بودند که در آن زمان و پس از بهبودی، با خود اندیشیدند که لابد خداوند متعال از ایشان توقعی دارد و ایشان را برای تحقق آن بازگردانده است.
معنای احساس ایشان در آن لحظه، در گذر این سال‌ها روشن‌تر شد؛ فرصتی برای ادای امانتی که با زخمی بر دست آغاز شد و پس از 4دهه به سرانجام رسید. از نگاه تقویم، از شنبه ۶ تیر ۱۳۶۰ تا شنبه ۹ اسفند ۱۴۰۴، ۴۴ سال و ۸‌ماه و ۳ روز گذشت؛ اما از نگاه تقدیر فرصتی کوتاه برای تکمیل یک مأموریت بزرگ بود. گویی در آن شنبه، پنجره‌ای گشوده شد و این 2روز را به یکدیگر پیوند زد؛ شنبه‌ای برای ماندن و شنبه‌ای برای بازگشت، در مقیاس آسمان، شاید تنها فاصله‌ای میان 2خطاب: «بمان و رسالتت را کامل کن...» و «اکنون بازگرد... .»
جراحت دست ایشان، آغاز شمارشی شد که پایان آن تنها نزد خداوند معلوم بود. آن دست مجروح (که سلام خدا بر او باد)، سال‌ها بر سر ایرانِ ‌عزیز بود؛ در روزهای جنگ و صلح، امید و تهدید، سختی و پیشرفت. نسلی آمد و نسلی رفت، اما مسیری که بر پایه صبر، ایستادگی و امید شکل گرفته بود، ادامه دارد.
بزرگ‌ترین آزمون هر بنا، روزی است که معمار و سازنده آن دیگر در کنارش حضور ندارد. آن زمان است که استواری یک بنا، نه با حضور معمار و سازنده، بلکه با استواری پایه‌هایی که در طول زمان ساخته شده‌اند سنجیده می‌شود. اکنون آن دست زخمی آرام گرفته است و جمهوری اسلامی ایران، خون دل لعل شده ایشان، به‌رغم سختی راه و همه دسیسه‌ها و کارشکنی‌های دشمنان، همچنان استوار‌تر از همیشه در مسیر قله به پیش می‌رود و پاسخ اشک‌های ما از شنبه ۹ اسفند تا‌کنون، در همان وعده الهی نهفته است که ایشان بارها به آن اشاره می‌فرمودند: «لَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ کنْتُمْ مُؤْمِنِینَ».
محمدجواد استادمیرزا تهرانی؛ عضو هیأت علمی
 دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین‌طوسی ‌


 

این خبر را به اشتراک بگذارید