این 10 شعار از دل 80 شب بعثت

محسن مهدیان؛  مدیرمسئول

80شب گذشت. بیایید شعارهای مردم را در این ۸۰ شب بررسی کنیم. توجه کنیم که شعارها فقط هیجان نیستند؛ نشانه تغییر حال جامعه‌اند. هر شعار، یک روایت فشرده است و نشان می‌دهد مردم خودشان را در این جنگ کجا تعریف می‌کنند. اهمیت ماجرا آنجاست که این شعارها، زبان برآمده از بعثت مردمند. تفاوت مهم این تجمعات با بسیاری از تجمعات تاریخ، روایت‌سازی جمعی است. مردم فقط حاضر نیستند؛ تولید معنا می‌کنند، چرا‌که خیابان فقط محل حضور مردم نیست؛ محل تولید روایت و بازتعریف هویت جمعی است. 10شعار از میان انبوه شعارها انتخاب شده‌اند که بررسی آنها می‌تواند این روزها را به روایتی ماندگار در تاریخ تبدیل کند.

«شاه فقط شاه نجف، نه پهلوی بی‌شرف»:  این شعار فقط جابه‌جایی مفهوم شاه نیست؛ تقابل دو هویت است؛ یک‌سو نماد تحقیر و وابستگی و سوی دیگر هویت تاریخی شیعی که نشان می‌دهد منبع مشروعیت کجاست.
«تو رستم تهمتنی، بزن که خوب می‌زنی»: این شعار یعنی بازگشت اسطوره ایرانی به خیابان؛ احضار حافظه تاریخی مردم و اتصال ایران و تشیع که ساحت جنگ را تمدنی می‌کند، آن هم با زبان حماسه به‌جای زبان سیاسی.
«وحدتمون برگ برنده‌مونه، رهبرمون هرچی بگه همونه»: هم انسجام در شرایط جنگ و هم اتصال این انسجام به ولایت؛ یک شعار ساده که بیعت و ولایت فقیه را در خود مستتر دارد.
«حضور ما در صحنه‌ها جهادی است، تکلیف دولت کار اقتصادی است»:  این شعار، بلوغ سیاسی خیابان است؛ آغاز سبک جدیدی از مطالبه از حکمرانی؛ یعنی بدانید حمایت ما، جای مسئولیت شما را نمی‌گیرد. همزمان فهم دقیق مردم از جنگ ترکیبی و جنگ اقتصادی را هم در خود دارد.
«با هر حجاب و پوششی که داریم، پرچمو  بر زمین نمی‌گذاریم»: این شعار قضاوت درباره حجاب نیست؛ بی‌اعتنایی به شرع نیست؛ تقدم هویت ملی مشترک است؛ یعنی تبدیل وطن به چتر فراگیر.
«دست خدا از همه بالاتره، امام رضا(ع) حافظ این کشوره»: این شعار، تبدیل جنگ به امر قدسی است؛ تولید آرامش روانی جامعه و پناه‌بردن به سرمایه‌های معنوی برای حفظ انسجام روانی.
«لبیک یا  سیدمجتبی، ایران گشته جان‌فدا»: این «لبیک» یعنی اهل کوفه نیستیم؛ یعنی بیعتی که درونش هزینه‌دادن و از‌جان‌گذشتن نهفته است.
«هر سخنی که تفرقه‌افکن است، سوخت‌رسان موشک دشمن است»: یکی از دقیق‌ترین نمونه‌های فهم جنگ ترکیبی. مردم ما خوب هوشیارند و بصیرت دارند؛ شعاری که نشان می‌دهد جامعه، وحدت را بخشی از قدرت دفاعی کشور می‌داند و تفرقه را بخشی از زمین بازی دشمن تلقی می‌کند.
«سید‌مجید نقطه‌زن، با موشک صورتی تل‌آویو رو شخم بزن»: شعاری که زنانه‌شدن روایت جنگ را نشان می‌دهد. نقش زنان و دختران در این جنگ انکارناشدنی است. «موشک صورتی» یعنی دختران هم با نمادها و زبان خودشان وارد میدان روایت شده‌اند و این حضور، از سوی جامعه پذیرفته و حتی ارج نهاده می‌شود.
 «با اینکه من  فسقلی‌ام، مدافع رهبری‌ام»:  این شعار، نشانه سهم «تربیت» در این تجمعات است؛ یعنی امتداد تجمعات تا سبک زندگی؛ یعنی با زبان شیرین کودکانه از آمادگی نسل آینده در این راه خبر می‌دهد.
خلاصه اینکه  این ۸۰ شب فقط شب‌های تجمع نبود و این شعارها هم فقط هیجان نیست؛ ظهور و نماد بعثت مردم است. تاریخ در آینده با همین شعارها مردم را روایت می‌کند.