با مردم حتی در برزخ

علیرضا محمودی؛ روزنامه‌نگار

مرام شادروان محمد‌علی فردین همیشه این بوده که همراهی با مردم بر مهاجرت و دوری از مردم ارجحیت دارد. فردین توانست این مرام را در سخت‌ترین دوران زندگی‌اش حفظ  کند و به ستاره‌ای واقعی در چشم طرفدارانش تبدیل شود؛ ستاره‌ای که تجلیل از مرامش در روز وداع پیرامون امجدیه را مسدود و حوالی مزارش را گلباران کرد. بدون شک محبوبیت فردین 2دهه بعد از حذف از همه صحنه‌ها و جایگاه‌های سینمایی و ورزشی قدردانی مردمی بود که قدر همراهی و همدلی را به خوبی می‌دانند. این ستاره سینما و ورزش ایران در دهه1360بعد از حذف از پرده سینما و کنارگذاشته‌شدن از میادین کشتی با اینکه به راحتی می‌توانست راهی فرنگ شود در تهران ماند و به مرام مردمداری در سینماداری و فرش‌فروشی ادامه داد. او از اسب شهرت افتاده بود اما از اصل درخشش هرگز دور نشد. آخرین باری که مردم او را روی پرده سینما دیده بودند ‌در نقش سیدیعقوب بزرگ یک روستای مرزی در فیلم برزخی‌ها (1361)‌ از ماندن و دفاع از خاک ایران گفته بود. او وقتی ماند و روی حرفش ایستاد، مردم برایش تجلیل خودجوشی ساختند. 
نغمه خوشی شد که مردم سپردند به یاد. در کتاب «سینمای فردین» (نشر قطره، 1379) وقتی عباس بهارلو از فردین می‌پرسد که چرا هنگام جنگ و حمله دشمن ایران را ترک نکرده می‌گوید: این مردم بودند که مرا ستاره کردند. بی‌معرفتی بود که زمان سختی آنها را رها کنم.‌