کمی دورتر، ما همسایه آقا بودیم

میثم رشیدی‌مهرآبادی؛ نویسنده

یادش به‌خیر! حتی خط ایرانسل را هم از نمایندگی خیابان «‌کشوردوست» خریدیم... اصلا این خیابان را از قدیم دوست داشتیم. هر وقت مسیرمان خیابان جمهوری بود، از کشوردوست می‌رفتیم سمت خانه. به بچه‌ها می‌گفتم از دور به آقا سلام کنید. دلمان قرص بود، آقا هست. زمانی که سفر می‌رفتند، ما هم می‌فهمیدیم؛ الهام می‌شد انگار. حتی پاسدارها هم طور دیگری پاسداری می‌دادند. معلوم بود صاحبخانه رفته سفر. دلمان می‌گرفت؛ خصوصا سفر مشهد که زیاد طول می‌کشید. نوروز تهران زیبا بود؛ اما نمی‌ارزید به اینکه چندین روز همسایه‌مان نباشد. کمی دورتر، ما همسایه آقا بودیم. چه شب‌ها پیاده می‌آمدیم برای عزاداری محرم و فاطمیه. در خیابان کنار جوی آب می‌نشستیم و ایده‌مان این بود افرادی که از راه دور می‌آیند بروند داخل حسینیه اصلی و سوله‌هایی که بعدها 
اضافه شد...
سالی یک‌بار هم به‌طور ویژه می‌رفتم کشوردوست.
۳۱ شهریور، برای پرداخت خمس در ساختمان وجوهات. گاهی دست دوستی را هم می‌گرفتم و می‌بردم. می‌گفتم بار اول، خمس‌شان را همانجا حساب و پرداخت کنند. بعدها دعایم می‌کردند که چه بختی افتاده به مال 
و زندگی‌شان.
اول فروردین ۱۴۰۴ با جمعی از خبرنگاران رفتیم برای حاشیه‌نویسی دیدار نوروزی. یکی از مسئولان بیت همراهمان بود و با کمترین تشریفات، از کشوردوست وارد شدیم. با دهان روزه و با دردی که در کمر و پا داشتم، 4ساعت در حسینیه نشستم. باورم نمی‌شد دوام بیاورم. 
آنقدر حواسم به حاشیه‌ها و آدم‌ها بود که نفهمیدم چطور گذشت؛ به قدر چند دقیقه... این شد آخرین دیدار با آقا و 2نفر دیگر؛ سردار سلامی و سردار حاجی‌زاده. محافظ‌ها هرکاری کردند، سردار هوافضا حاضر نشد روی صندلی کنار مسئولین بنشیند. آمد توی صف‌ها و روبه‌روی آقا نشست. 
در روزهای جنگ هم هر شب بعد از تجمعات از سر کشوردوست رد می‌شدم؛ اما دل نداشتم سرم را برگردانم و انتهایش را ببینم. نمی‌خواستم باور کنم آخر این خیابان، دیگر ساختمانی وجود ندارد... کشوردوست اما تمامی نداشت. چهلم آقا، قبل از ظهر و بعد از مغرب، 2بار دیگر راهی آنجا شدم. دو دیدار با حال و هوایی متفاوت. یکی پر از حماسه و فریاد و دیگری پر از ضجه و گریه. کشوردوست برای ما هیچ وقت تمام نمی‌شود...