حماسه عزت و عزا

چهل روز گذشت، اما انگار ساعت‌های این سرزمین روی همان دقیقه‌ سنگین وداع متوقف مانده است. در اربعین رهبر شهید انقلاب‌اسلامی، حضرت آیت‌الله العظمی سیدعلی حسینی خامنه‌ای، خیابان‌های شهرهای ایران دیگر صرفا مسیری برای عبور نبودند؛ آنها به شریان‌های حیاتی قلبی بدل شدند که در سرتاسر این خاک می‌تپید. از سپیده‌دم که نخستین دسته‌های سیاه‌پوش، سکوت معابر را با طنین گام‌هایشان شکستند، مشخص بود که قرار نیست با یک مراسم ساده روبه‌رو باشیم؛ آنچه در جریان بود، یک بازخوانی باشکوه بود؛ بازخوانی پیوندی که فراتر از سیاست و جغرافیا در لایه‌های عمیق باورهای یک ملت ریشه دوانده است. در این چهل روز، جای خالی او با حضور مداوم مردم پر شد و در چهلمین غروب، این حضور به اوج خود رسید. آنچه دوربین‌ها در روز وداع ثبت کردند، صرفا انبوه جمعیت نبود؛ بلکه برشی از یک حقیقت ریشه‌دار بود؛تصویر آن نگاه‌های خیره به یک چهره آشنا، طنین آرام ذکرها که در همهمه سکوت‌ سنگین شهر می‌پیچید و قامت استوار جوانانی که سربندهایشان، نه روایت یک سوگ، که سرآغازی بر ادامه یک راه بود. اربعین امام شهید، روز گردهمایی نبود؛ روز اعلام بود؛ اعلام اینکه رشته‌ای که امت را به امام خود پیوند می‌داد‌ با هجران جسمانی گسسته نمی‌شود، بلکه در هر قاب عکس خانگی در هر دعای مادرانه و در هر قدم استوار، محکم‌تر از پیش، بازبسته می‌شود. این سیل جمعیت که خیابان‌ها را در آغوش گرفت، پاسخی بود به یک تاریخ؛ پاسخی از جنس وفاداری. این گزارش تصویری، تلاشی است برای به تصویر کشیدن گوشه‌ای از این میثاق باشکوه؛ روایتی از روزی که ایران، یکپارچه، داغ خود را به عهدی دوباره بدل کرد و نشان داد که جای خالی آن سرو بلندبا ریشه‌هایی که در قلب این مردم دوانده، پر خواهد شد.‌