این پرچم زمین نمی‌ماند

گروه سرزمین من

تقاطع‌خیابان احمدآباد و کلاهدوز مشهد، این روزها شاهد صحنه شگفتی از همدلی است و عشق به وطن! اینجا پرچمی برافراشته شده که 268ساعت است بر زمین گذاشته نشده؛ پرچم ایران با عنوان نماد همدلی علیه ظلم. این پرچم قرار است تا پایان جنگ برافراشته بماند؛پرچمی که بیننده را یاد درفش کاویانی‌ می‌اندازد که نماد وحدت بود و پیوند علیه ظلم یا به قول بانیان راه‌اندازی این پویش همانطور که آیت‌الله جوادی‌آملی گفت: «پرچم، شرف است و اول کسی که در مبارزات، پرچم به‌دست گرفت ابراهیم خلیل بود و این پرچم امروز به‌دست ماست.»

شکل‌گیری‌ ایده 
مسعود نبی‌دوست، 38ساله است، فعال فرهنگی مشهدی و یکی از اعضای تیم 6نفره ایده‌پرداز طرح برافراشتن پرچم در چهارراه احمدآباد. او به همشهری می‌گوید: «یکی از دوستان ۴صبح دیده بود یک نفر در میدان تقی‌آباد ایستاده و پرچم در دست گرفته است و می‌چرخاند. همان تصویر در شبکه اجتماعی منتشر شده بود. با خودم گفتم چقدر جذاب است که یک نقطه از شهر، 24ساعته، چنین صحنه‌ای داشته باشد.» 
جرقه شکل گرفت، اما نه فقط با همین تصویر. نبی‌دوست می‌گوید: «از آغاز جنگ رمضان، کنش‌های متنوعی در میان مردم شکل گرفت؛ کنش‌هایی که در عین تنوع مخاطبان متنوعی نداشتند. مخاطب اغلب این کنش‌ها قشر انقلابی و مذهبی بودند‌که به‌نوعی طیف‌های حامی حاکمیت تعریف می‌شوند. در حالی که هیچ یک از این کنش‌ها تدارکی برای قشر خاکستری که منتقد یا حتی به شدت معترضند، اما در مقابل دشمن خارجی می‌ایستند و یکپارچگی سرزمین برایشان مهم است،‌ ندیده بود.» این فعال فرهنگی مشهد ادامه می‌دهد: «تصمیم گرفتیم کاری برای همدلی انجام دهیم. ایده این حرکت بسیار ساده و خلاصه است. ما به‌سراغ پرچم به‌عنوان فراگیرترین نشانه و نماد ایرانیان رفتیم و تصمیم گرفتیم سنت پرچم‌داری را احیا کنیم. چرا؟ چون پرچم فراگیر است، تفاخرآمیز است و وقتی تصمیم می‌گیری که تا انتهای جنگ آن را برپا نگه داری، نشانه‌ای است از ثابت‌قدمی.»‌

استقبال پرشور مشهدی‌ها

«با خودمان گفتیم وقتی کار را شروع‌ کنیم، دیگر نمی‌توان پرچم را زمین گذاشت. توقع این حجم از بازخورد را نداشتیم و فکر نمی‌کردیم شهروندان چنین مواجهه‌ای داشته باشند. 6نفر بودیم و فکر کردیم اگر ایده همگانی نشد، خودمان در شیفت‌های 24ساعته پرچم را دست بگیریم.» این صحبت‌های مسعود نبی‌دوست در شرایطی مطرح می‌شود که حالا فقط 700نفر در صف‌ نوبت‌دهی برای نگه‌داشتن پرچم در تقاطع احمدآباد و کلاهدوز هستند. او توضیح می‌دهد: «همه‌‌چیز در کمال سادگی و بدون پیچیدگی شکل گرفت؛ پرچم بدون هیچ مانوری فقط برافراشته شود و زمین گذاشته نشود تا روزی که جنگ به پایان برسد. برای این کار یک تقاطع پررفت‌وآمد را انتخاب کردیم و پویش رسما از ساعت 20روز ششم فروردین آغاز شد. حالا استقبال به قدری‌ است که فقط 700نفر در صف دریافت نوبت هستند و نوبت‌های ما تا پنجشنبه هفته آینده پر شده است. اگر بخواهیم همه افراد در فهرست را نوبت‌بندی کنیم می‌توانم بگویم تا 140روز آینده پر است.» نبی‌دوست می‌افزاید: «برخی از آدم‌هایی که پای پرچم می‌آیند معترض‌هم هستند. چند شب پیش خانمی آمد، یک ساعت گریه می‌کرد و می‌گفت در روزهای اعتراض 18و 19دی جزو معترضان در خیابان بوده است، اما برای حفاظت از مرزهای کشور با ما هم‌نظر است.»‌