ایرانیها را به این کافه راه نمیدادند!
کافه پولونیا در خیابان لالهزار، مکانی رازآلود به شمار میرفت که گفته میشود بخش مهمی از تصمیمهای مربوط به جنگ جهانی دوم به شکل محرمانه در آنجا گرفته میشد. بیشتر کارکنان این کافه لهستانی بودند و ورود مهمانان تنها با دریافت پروانه عبور امکانپذیر بود، حتی ایرانیها نیز به سادگی اجازه ورود نداشتند.
نصرالله حدادی، تهرانشناس تعریف میکند:«در میان فضای پرجنبوجوش لالهزار، پاساژی به نام چلچله قرار داشت که زیرزمینی بزرگ متعلق به محمدرضا تهرانچی، از وکلای مجلس شانزدهم، در آن واقع شده بود. با سرمایهگذاری منوچهر ریاحی که در تجارت هوش بالایی داشت، کافه پولونیا تأسیس و بهتدریج تبدیل به محلی مرموز و متفاوت شد. این کافه به کانونی برای رخدادهای مهم، اخبار محرمانه و تصمیمهای مرتبط با ارتش متفقین تبدیل شده بود. تمامی کارکنان آن بانوان لهستانی بودند که با وعده سفر به آمریکا جذب کار شده بودند. فضای این کافه از نظر حالوهوا مشابه سریال «ارتش سری» بود که سالها بعد از تلویزیون پخش شد. طبق آگهی منتشرشده در روزنامه اطلاعات به تاریخ ۱۰ اردیبهشت ۱۳۲۱، برای همه مدعوین پروانه عبور درنظر گرفته شده بود. رفتوآمد ایرانیها نیز تنها در ساعات مشخصی مجاز بود. در شب افتتاحیه، ارکستر جالی بویز برنامه اجرا کرد و کمی بعد یک میز 4نفره به قیمت ۴۰۰ تومان فروخته شد. منوی کافه شامل پیشغذا، سوپ، غذای اول و دوم، سالاد و چای یا قهوه بود. اسناد نشان میدهد این محل پاتوق افسران آمریکایی و چهرههای نظامی برجسته بوده و کارکنان اجازه هیچ گفتوگویی با مشتریان نداشتند. کارکنان زن از اردوگاه اسرا جدا و در خانهای اجارهای حوالی بهارستان اسکان داده شده بودند. در دورانی که با حدود ۵۰ هزار تومان میشد خانهای خرید، درآمد ماهانه کافه به ۲۰۰ تا ۳۰۰ هزار تومان میرسید.
براساس اسناد تاریخی، پس از پایان جنگ و خروج متفقین از تهران، کافه تعطیل شد.»
در همینه زمینه :
