نگاه
از تخریب زیرساختهای کشورمان چه حسی داریم؟
دانیال معمار؛ سردبیر
بعید است کسی ذرهای حب وطن داشته باشد و از شنیدن خبر حمله دشمن به کارخانه فولاد اصفهان، پل بی۱ کرج، پالایشگاههای پارسجنوبی یا شبکه برق، دلش به درد نیاید. اینها یکشبه ساخته نشدهاند که یکشبه هم جبران شوند. هر کدامشان حاصل سالها تلاش، سرمایهگذاری، تجربهاندوزی و عرقریختن هزاران نیروی متخصص و کارگر است؛ داراییهایی که فقط بتن و فولاد نیستند، بلکه بخشی از هویت پیشرفت این سرزمین به شمار میآیند. اما قصه فقط اندوه نیست، پشت این تلخی، یک حقیقت بزرگتر ایستاده: امید؛ امیدی که این روزها مرهم زخمهاست؛ همان چیزی که اجازه نمیدهد غم، به افسردگی جمعی تبدیل شود؛ امیدی که در دل هر خبر تلخ، روزنهای از فردای روشن را زنده نگه میدارد و ما را از ایستادن بازنمیدارد.
ما امروز یک ملت امیدواریم. آنقدر آینده ایران را روشن میبینیم که تاریکیهای موقت جنگ، توان خاموشکردن شعله شوقمان را ندارد.
اما این امید از کجا میآید؟
یکم؛ ما در حال پایاندادن به «سایه جنگ» هستیم. تنبیه متجاوز تا جایی ادامه دارد که دیگر حتی خیال تعرض به این سرزمین هم به ذهنش خطور نکند. این مسیر شاید پرهزینه باشد، اما هزینهای است برای بستن پرونده تهدیدهای دائمی.
آبادانی و بهرهمند شدن از زیرساختها، بدون امنیت ممکن نیست. کشور را بهراحتی نمیتوان زیر سایه همیشگی جنگ مدیریت کرد. چرخهای اقتصادی در حالت «نه جنگ، نه صلح» بهخوبی نمیچرخد. پس امروز هزینه میدهیم تا فردا، امنیت و صلح را بخریم.
دوم؛ حرفهای مهندس پل بی۱ کرج را دیدید؟ با مشت گرهکرده گفت: «دشمن کور خوانده؛ بهترش را میسازیم.» این فقط یک جمله نبود؛ تصویر یک ملت بود. زیرساختهای ما، وارداتی و وابسته نیست؛ محصول فکر و بازوی جوانان همین خاک است. بله، تخریب این زیرساختها دردناک است، اما اگر چیزی آسیب ببیند، قطعا دانش بومی و ارادهای که آن را ساخته از بین نمیرود. همین سرمایه انسانی است که تضمین میکند بازسازی نهتنها ممکن، بلکه حتی با کیفیتی بالاتر و تجربهای بیشتر انجام شود.
سوم؛ ما فقط تماشاگر تخریب نیستیم. پاسخ، دیگر «چشم در برابر چشم» هم نیست؛ فراتر رفته است. هر ضربه به زیرساختهای ما، با ضربهای چندبرابر به زیرساختهای دشمن پاسخ داده میشود. این یعنی بازدارندگی؛ یعنی اینکه دشمن فهمیده هزینه هر حمله، برایش سنگینتر از تصورش خواهد بود و دیگر نمیتواند بدون پاسخ، دست به اقدام بزند.
ما شاید با شنیدن خبر تخریب برخی زیرساختها اندکی غمگین شویم، اما خیلی زود این غم جایش را به امیدواری میدهد، چون میدانیم این مسیر، پایانش ایران امنتر، قویتر و آبادتر است؛ ایرانی که نهتنها زخمها را ترمیم میکند، بلکه از دل همین زخمها، توان تازهای برای پیشرفت میسازد.