حمله به مدرسه نقشه تصاحب تنگه هرمز بود

میکائیل فرزند دوم خانواده میردورقی بوده و در کلاس سوم درس می خواند. مادرش از لحظه پرکشیده پسرش اینطور می‌گوید: «ساعت ۱۱ و 3 دقیقه از مدرسه با من تماس گرفتند تا برای آوردن مراجعه کنیم. سریع به راننده سرویسش زنگ زدم. 11 و 15 دقیقه قبل از رسیدن سرویس مدرسه موشک به مدرسه اصابت کرد. خانه های ما لرزید. نفهمیدم چطور خودم را به مدرسه رساندم و دیدم که چه بلایی سر ما آمده است. اجازه ندادند من برای پیدا کردن پیکر پسرم جلو بروم. از طرفی نگران پسرم دیگرم هم بودم. به راننده سرویس میکائیل سپردم تا اگر خبری از او شد به من زنگ بزند. شتابان رفتم دنبال پسر اولم در مدرسه دیگر. دختر راننده سرویس مدرسه به بیمارستان رفت و از همه پیکرها عکس گرفت. همانجا تعدادی از پیکرها را شناسایی و به خانواده ها اطلاع داد. به من هم زنگ زد و گفت پیکر میکائیل سالم است. کیف مدرسه اش هم روی دوشش بود. گویا آوار روی پاره تنم ریخته و خفه شده است. اما بیشتر دانش آموزان پیکرشان تکه تکه شده بود. بمیرم برای این فرشته های معصوم!» مادر در ادامه می‌گوید: «این همه شهید دادیم و نباید اجازه دهیم با ایران این کار را کنند. خدا امریکا و اسرائیل را لعنت کند. از مسئولان و سربازان وطن می‌خواهیم تا انتقام رهبر و فرزندمان را بگیرند و اجازه ندهند خون این عزیزان پایمال شود. ارام و قرار نداریم تا نابودی این دو رژیم کودک‌کش را ببینیم. آن وقت دیگر داغدار نیستیم. برخی می‌گویند زیر این مدرسه لانچر موشک بوده. همه این ها دروغ است. این حمله فقط برای کشتن فرزندان بیگناه بوده است. اینجا نزیک تنگه هرمز است و دشمن با شهادت این فرزندان می‌خواست نقشه خود برای تصرف تنگه هرمز را نهایی کند. اما کورخوانده است. این سند جنایت آمریکاست که در تاریخ جهان نوشته شده است.»