تمدید پاداش شکست!

در دنیای حرفه‌ای فوتبال، قراردادها را با متر موفقیت اندازه می‌گیرند، اما در ساختمان باشگاه پرسپولیس، گویی واحد اندازه‌گیری تغییر کرده است. درحالی‌که سرخ‌پوشان پایتخت یکی از سیاه‌ترین دوره‌های تاریخ اخیر خود را سپری می‌کنند و با ۳‌شکست متوالی و نتایج ناامید‌کننده در نیم فصل دوم، بوی بحران از فرسنگ‌ها دورتر به مشام می‌رسد، خبر تمدید قرارداد اوسمار ویه‌را شبیه به یک شوخی گزنده بود که روی خروجی سایت‌ها قرار گرفت.
   پرسش اول از مدیران باشگاه این است؛ دقیقا بر مبنای کدام دستاورد فنی، حکم ابقای مربی برزیلی امضا شد؟ آیا باخت خانگی به خیبر خرم‌آباد یا نمایش بی‌رمق در سیرجان، بخشی از آن برنامه تحول‌خواه بود که هیأت‌مدیره را مجاب به تمدید کرد؟ تمدید قرارداد با مربی‌ای که تیمش در مسیر سقوط آزاد قرار دارد، نه نشانه‌ ثبات، بلکه مصداق بارز فرار از مسئولیت و پاداش‌دادن به ناکامی است.
   نکته‌ هولناک‌تر این تصمیم، ابعاد حقوقی و مالی آن است. پرسپولیس که در ۳فصل اخیر، رکورد عجیب استفاده از ۶‌سرمربی را ثبت کرده، حالا با دست خود، طناب دار مالی دیگری را بافته است. اگر این پرسپولیس نوین ادعایی اوسمار، چند هفته‌ دیگر هم روی دور باخت حرکت کند و مدیریت ناچار به اخراج او شود، چه‌کسی پاسخگوی غرامت سنگین قرارداد تمدیدشده خواهد بود؟ آیا دوباره باید شاهد بسته‌شدن پنجره‌های نقل‌وانتقالاتی و پرونده‌های تکراری در فیفا باشیم، چون آقایان تصمیم گرفتند در اوج بحران، ژست حمایت از ثبات بگیرند؟
   مدیریت پرسپولیس با این اقدام، عملا روی دارایی‌های باشگاه قمار کرده است. آنها به جای پاسخ خواستن از کادر فنی بابت نتایج فاجعه‌بار نیم‌فصل دوم، به آنها چک سفیدامضا داده‌اند. این تمدید، نه‌تنها آرامش را به رختکن باز نمی‌گرداند، بلکه این پیام خطرناک را به بازیکنان صادر می‌کند که نتیجه‌نگرفتن در این باشگاه، نه‌تنها تنبیهی ندارد، بلکه با تمدید قرارداد پاداش داده می‌شود.
   آقایان مدیر! ثبات میوه درختی است که ریشه‌هایش در پیروزی و پیشرفت باشد، نه درختی که در کویر بی‌تاکتیکی خشک شده است. تمدید با اوسمار در این مقطع، نه یک حرکت استراتژیک‌ که یک دهن‌کجی آشکار به منطق فوتبال و احساسات هواداری است که شاهد ذوب‌شدن رویاهای قهرمانی‌اش در آتش لجاجت‌های مدیریتی است.