فرصتی که از کف رفت

تا پیش از جدایی 2 بخش «ملی» و «بین‌المللی» جشنواره فیلم فجر در نیمه اول دهه 1390، جشنواره فیلم فجر برای چند سال بازار فیلمی داشت که در طول جشنواره برگزار می‌شد؛ فرصتی برای حضور پخش‌کننده‌ها، شبکه‌های تلویزیونی یا مدیران شرکت‌های نمایش خانگی که در محلی (معمولا در ساختمان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان جنب پارک لاله) گرد هم می‌آمدند؛ بازاری که در طول سال‌های برگزاری به‌تدریج چنان بزرگ شده بود که پذیرای فعالان اقتصاد سینما از کشورهای مختلف شود؛ بازاری که بعد از جدایی بخش «ملی» و «بین‌المللی» به جشنواره «بین‌المللی» منتقل شد.
یکی از نکاتی که می‌تواند رشد یک جشنواره را تسریع و اعتبار بیشتری برایش فراهم کند، علاوه بر فیلم‌های دهان‌پرکن، اعضای بنام هیأت‌داوران و تالارهای پر سینما، جذابیتش برای فعالان عرصه اقتصاد سینماست؛ همان‌ جایگاهی که بخش عمده‌‌ای از پخش‌کنندگان، مالکان شبکه‌های تلویزیونی، مدیران سکوهای نمایش خانگی و... را به جشنواره‌های بین‌المللی رقابتی مشهوری نظیر کن یا ونیز می‌کشاند. بازار فیلم این جشنواره‌ها و دیگر جشنواره‌های موسوم به الف، حالا نقش قابل ملاحظه‌ای در گردش مالی فیلم‌های موسوم به هنری یافته‌اند و درصدی از نیاز شبکه‌های تلویزیونی و یا سکوهای نمایش خانگی را تأمین می‌کنند. حضور وسیع فعالان اقتصاد سینما در این جشنواره‌ها به‌معنی تثبیت جایگاه جشنواره‌های بزرگ بین‌المللی رقابتی است.
پخش در سینمای ایران محدود است و رقابت در آن چندان معنایی ندارد. بعد از تحولات چند سال اخیر، ادغام مجدد 2 بخش جشنواره با هم و جدایی مجددشان بعد از استقرار دولت جدید، بازار فیلم علنا از میان رفت. بحران اقتصادی و دشواری نقل و انتقال مالی با خارج از کشور باعث شد تا امکان احیای بازار فیلم در جشنواره‌ اگر نه ناممکن، لااقل بسیار دشوار شود. 
 مدیریت جشنواره در طول یک دهه گذشته و وضع اقتصادی بغرنج به تعطیلی بازار فیلم و محدودیت اقتصاد سینمای ایران منجر شد. سینمای ایران فرصت فراوانی برای کسب سهمی قابل ملاحظه از بازار منطقه‌ای فیلم داشت که در طول این سال‌ها نه ممکن شد و نه می‌توان امیدی به احیایش داشت.