روایت خبر

شهادت با زبان روزه
حسین بابری، معلم بسیجی اهل مرودشت و پدر 2 دختر خردسال، در درگیری‌های هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، هدف تیراندازی تروریست‌های اغتشاشگر قرار گرفت و تیر به پهلوی راستش اصابت کرد. تلاش برای رساندن او به بیمارستان با مانع‌تراشی اغتشاشگران که عملا راه را بسته بودند بی‌نتیجه ماند و در نهایت او را به یک حسینیه منتقل کردند. مهاجمان لحظه‌ای از او دست برنداشتند، اما حسین با لبخند و صبری مثال‌زدنی، در اوج درد و مظلومیت رجز می‌خواند و ایستادگی می‌کرد. در نهایت با زبان روزه و لب‌های خشک، از شدت خونریزی به شهادت رسید.

‌در دل آتش
در هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، وقتی تروریست‌های اغتشاشگر مسجد سیدالشهدا(ع) در پاکدشت را به آتش کشیدند، 2 نوجوان ۱۸ ساله، علی‌اکبر زارعی و طاها عزیزی، برای نجات جان نمازگزاران گرفتار در شعله‌ها وارد عمل شدند. آنها موفق شدند همه نمازگزاران را از آتش بیرون بکشند، اما خودشان در میانه دود و شعله‌ها گرفتار شدند. بعد از فروکش‌کردن آتش، از میان ویرانه‌ها و دودهای سنگین، پیکر سوخته علی‌اکبر و طاها پیدا شد؛ تنها چیزی که باقی مانده بود؛ رد پای مظلومانه‌ای از ایستادگی و شجاعت‌شان بود.