انتظار به روایت تهران قدیم

در تهران قدیم هم مانند اکنون نیمه‌شعبان به‌عنوان یک مناسبت مذهبی، فرصتی برای ابراز شور و محبت مردم به امام زمان(عج) به حساب می آمد. در این ایام آذین‌بندی کوچه‌ها و محله‌ها به‌صورت خودجوش و مردمی انجام می‌شد و حال‌وهوایی خاص به شهر می‌بخشید. از روزهای ابتدایی‌ ماه شعبان عشقمان این بود که با بچه‌های محل گردهم بیاییم تا برای تزیین کوچه‌ها برنامه‌ریزی کنیم. با استفاده از پارچه‌های رنگی، لامپ‌های رشته‌ای، پرچم‌های سبز و سفید و گاهی حتی گل‌های طبیعی کوچه‌ها را به‌گونه‌ای می‌آراستیم که گویی جشنی بزرگ در راه است. در برخی محله‌ها طاق‌نصرت‌هایی از چوب و پارچه برپا می‌شد که با نورافشانی و چراغانی جلوه‌ای خاص به شب‌های نیمه‌شعبان می‌داد. در برخی محله‌ها رقابت نانوشته‌ای میان اهالی برای زیباتر کردن کوچه‌ها شکل می‌گرفت؛ این رقابت نه از سر چشم‌و‌هم‌چشمی، بلکه از سر عشق به امام زمان(عج) و برای جلب توجه حضرت. بسیاری از مردم باور داشتند که در شب نیمه‌شعبان حضرت از میان کوچه‌ها عبور می‌کند و به خانه‌هایی که چراغانی شده‌اند نظر لطف دارد. در اینجا به برخی عکس‌های قدیمی از جشن امام زمان(عج)  نگاه می‌کنیم، به این امید که امام عصر(عج) هم بر ما نظری افکند.