سفر به تهران قدیم در ماه مبارک

سید سروش طباطبایی پور| روزنامه نگار

در روزها و شب‌های رمضان تهرانی‌های عهد میراب‌ها و کوچه‌های باریک و درهای چوبی کلون‌دار، سنت‌هایی داشتند که گاهی حتی شنیدن آن نیز دلچسب است؛ سنت‌هایی رمضانی که حال پایتخت‌نشینان را خوب‌تر از گذشته و روح معنوی شهر را پربارتر می‌کرد. در ‌ماه مهمانی خدا مردم دل‌هایشان به هم نزدیک‌تر می‌شد و بیشتر هوای هم را داشتند. اگر مادری برای افطار بساط آش راه می‌انداخت، آن را پیاله پیاله می‌کرد و قبل از اذان پیاله‌ها روی دست‌های بچه‌های خانه به همسایه هم می‌رسید. استدلال هم ساده بود؛ بوی آش شاید به مشام بچه‌های مشهدی‌عباس و کبری‌خانم رسیده است و «الجار ثم‌الدار»؛ اول همسایه بعد خانه. خلاصه اینکه چهره تهران در ‌ماه مهمانی خدا تغییر می‌کرد و کاسب‌ها مهربان‌تر می‌شدند و مردم نورانی‌تر. در اینجا به برخی رسوم رمضانی در تهران دوران قاجار نگاهی می‌اندازیم.