معترضیم اما آشوب نمی کنیم

هر چیزی آدابی و ترتیبی دارد. تا حالا دیده‌اید تصادفی که اتفاق می‌افتد، وقتی صداها بلند می‌شود، طرفین کمتر به نتیجه می‌رسند؟ در نهایت هم ناچار می‌شوند به آن نتیجه  ای که با حفظ خویشتن‌داری و خونسردی باید به آن می‌رسیدند، تن بدهند. ماجرای مطالبات اجتماعی نیز چنین است. این هم آدابی و ترتیبی دارد. اصلا اعتراض اجتماعی و مطالبه اجتماعی به چه منظور انجام می‌شود؟ که تغییر مثبتی ایجاد شود. اما در آشوب و شورش‌های کور و بدون منظور، هیچ تغییر مثبتی دیده نمی‌شود و اساسا هر جایی که آشوبی به پا شود، نخستین قربانی همین تغییرات مثبت خواهند بود. در روزهای گذشته هم شاهد اعتراضات و مطالبات به حق و هم شاهد شورش‌های کور و آشوب‌هایی بوده‌ایم. با احترام به اولی، طبیعی و بدیهی است که دومی، راه به جایی نخواهد برد. دیروز شاهد بودیم که مردم شهرهایی چون همدان، قم، اصفهان و... نیز تجمعاتی برگزار کردند؛ هم برای اینکه بگویند ما نسبتی با آشوبگران نداریم، هم برای اینکه بالاخره صدای خودشان را به گوش مسئولان برسانند که از شرایط اقتصادی پیش آمده، دل خوشی ندارند و باید اتفاقات و تغییرات مثبتی ایجاد شود. نور که می‌آید، تاریکی کنار می‌رود و اعتراضات قاعده‌مند که راه می‌افتد، آشوب‌ها به حاشیه می‌روند. با هم تصاویری از این تجمعات را مرور می‌کنیم.