• یکشنبه 9 مهر 1402
  • الأحَد 16 ربیع الاول 1445
  • 2023 Oct 01
یکشنبه 18 دی 1401
کد مطلب : 182239
+
-

صدیقه خانم برای تازه عروس‌ها مادری می‌کند

این بانوی خلاق سرنوشت دورریختنی‌ها را تغییر می‌دهد و با این تلاش به‌ظاهر کوچک، کارهای بزرگی را به سرانجام می‌رساند

گزارش
صدیقه خانم برای تازه عروس‌ها مادری می‌کند

نصیبه سجادی-روزنامه‌نگار

طرح «دیوار مهربانی» که سال ۹۴ شکل گرفت برخی از آدم‌های این شهر را بدجور هوادار خود کرد تا آن را در جایی دیگر شاید این بار بهتر و اصولی‌تر پیاده کنند؛ ‌کاری که «صدیقه سلیمانیان» انجام داد و توانست افراد زیادی را در این راه با خود برای کم کردن نیازی از خواسته‌های مردمان این شهر همراه کند.

۶۵ سال دارد و خوش‌صحبت و سرحال است. از آن دست آدم‌هایی است که به‌راحتی از عهده کارهایشان برمی‌آیند. همه‌کاری می‌کند؛ از تهیه خشکاله، حفاظت از محیط‌زیست و شست‌وشو و اتو زدن لباس‌های اهدایی در خانه تا دوخت وسایل شیک و زیبا برای جهیزیه عروس که به قول خودش جرقه آغازش را گزارشی زد که ۱۰سال پیش در یکی از روزنامه‌ها خواند. سلیمانیان می‌گوید: «یادم می‌آید گزارش درباره نمایشگاهی از دورریختنی‌ها بود. خانم‌ها از دورریزها وسایل زیبا و شکیل خلق کرده بودند. عکس‌ها را که دیدم چنان مسحور شدم که تصمیم گرفتم با وسایلی که تا آن روز سرنوشتی جز ورود به سطل زباله نداشتند، کالای باارزش و کاربردی بسازم.»

بهترین‌ها با دورریختنی‌ها
دستی در خیاطی دارد و می‌گوید آن را از مادر مرحومش یاد گرفته است. کمی چاشنی سلیقه و حوصله را هم به آن اضافه می‌کند و ماحصلش تولیدات زیبایی می‌شود که ابتدا به دوست و آشنا هدیه می‌داد ولی سال‌هاست که آنها را خاص عروس‌های نیازمند تهیه می‌کند تا کنار جهیزیه‌شان قرار دهند. سلیمانیان می‌گوید: «وقتی خیاطی می‌کردم تکه پارچه‌های زیادی اضافه می‌آمد. به فکر افتادم که آنها را تبدیل به احسن کنم. همان زمان متنی در روزنامه به دستم رسید و ایده گرفتم و شروع کردم با این تکه‌های دورریز وسایل کاربردی دوختن، مثل دستگیره، جاسوزنی، جانماز و بسیاری چیزهای دیگر دوختم. گاهی تکه پارچه‌ها آنقدر کوچکند که در نگاه اول به درد نخور به‌نظر می‌رسند. من با آنها چیزهای فانتزی درست می‌کنم که اتفاقاً خیلی زیباست و هر کسی می‌بیند دوست دارد یکی مثل آن را داشته باشد.» حالا بانو سلیمانیان را خیلی از دوستان و همسایه‌ها می‌شناسند و اضافه پارچه‌های‌شان را به او می‌دهند تا هم آنها را دور نریزند و هم به تولید وسایل زیبا برای جهیزیه عروس کمک کرده باشند و از این کار خوب همشهری‌شان سهمی برده باشند.

همه برنامه‌های یک بانوی نیکوکار
کارهای نوع‌دوستانه و خلاقانه صدیقه خانم به اینها ختم نمی‌شود. الان دیگر بیشتر اهالی و همسایه‌ها به او اعتماد دارند. خیلی‌ها لباس‌ها و هر چیزی را که در خانه دارند به او می‌رسانند و او همراه چند دوست به آنها سر و سامان می‌دهند و به نیازمندان اهدا می‌کنند. سلیمانیان می‌گوید: «لباس‌های بچه و بزرگسال را که می‌آورند گاهی کثیف است یا زدگی دارد. همه را به خانه می‌برم و می‌شویم و اتو می‌زنم و ایراداتش را می‌گیرم. بعد آنها را داخل قفسه می‌گذاریم و افرادی که می‌آیند به راحتی از بین لباس‌ها برای بچه‌های‌شان انتخاب می‌کنند.»
در کنار همه اینها بانو سلیمانیان به فکر کارآفرینی هم است. او می‌گوید: «لباس دخترانه خیلی گران است و برای همین در فکرم کارگاهی کوچک به همراه یکی دو نفر راه‌اندازی و لباس دخترانه تولید کنیم. به‌نظر من با این کار هم به برخی از خانم‌هایی که در دوخت لباس بچه حرفه‌ای هستند ولی جایی ندارند که بتوانند آنها را عرضه کنند، کمک می‌کنیم هم با کمک یکدیگر لباسی که خرید آن مثلاً ۵۰۰ هزارتومان تمام می‌شود، در این کارگاه تولید می‌شود و نصف قیمت می‌فروشیم. درآمد آن را هم خرج کار خیر می‌کنیم.»

تبدیل زباله به خشکاله
بانو سلیمانیان حافظ محیط‌زیست هم هست و در این زمینه خودش را وامدار «آیه حمداوی»، بانوی پسماند صفر ایران، می‌داند؛ بانویی که در حوزه به صفر رساندن تولید زباله حرف‌های زیادی برای گفتن دارد و افراد زیادی از او الگو گرفته‌اند. او می‌گوید: «در خانه ما سطل زباله کاربرد ندارد. یعنی زباله‌ای داخل آن قرار نمی‌دهم. تولید زباله را بعد از آشنایی با بانوی پسماند صفر اگر بگویم تا ۶۰‌درصد کم کرده‌ام گزاف نگفته‌ام.»
او ادامه می‌دهد: «اصلاً کیسه فریزر نمی‌خرم. برای خرید نان از کیسه پارچه‌ای استفاده می‌کنم. حاضر نیستم هیچ‌وقت از سفره و ظرف‌های یکبارمصرف استفاده کنم. به جای دستمال کاغذی، پارچه لطیفی را دوردوزی کرده‌ام و از آن استفاده می‌کنم. این کارها سبک زندگی من به‌حساب می‌آید و در وجودم نهادینه شده است. غیراز این، زندگی برایم دشوار است. وقتی جایی می‌روم و می‌بینم که به چه راحتی پسماند غذاها را در سطل زباله می‌ریزند یا وقتی مصرف بی‌رویه سرمایه‌های طبیعی کشور، آب، برق، گاز را می‌بینم روحم درد می‌کشد.»
او تأکید می‌کند: «تا دیر نشده با روش‌هایی که الان در همه دنیا رواج دارد و به سختی اجرا می‌شود باید جلوی کفران نعمت را گرفت.»





 

این خبر را به اشتراک بگذارید