ضیافت نور این شبستان

سمیه سهیلی| عکاس

قیامت است این یا بهار شیراز است؟ به راستی باید از شیراز اینگونه نوشت. رستاخیز رنگ‌های مسحورکننده که چشم هر عابری را می‌گیرد و قلبش را می‌فشارد؛ گردشگران متحیرند و عکاسان خیره. از شیراز چه باید گفت که عفیف‌آباد، دلگشا، قصردشت، جهان‌نما، ارم و نارنجستان از قلم نیفتد؟ حافظیه و سعدیه میعادگاه عاشقان بماند و ارگ کریمخانی، بازار و مسجد‌وکیل، باغ نظر، حمام‌وکیل، مسجد‌جامع عتیق و هفت‌تنان تنها بخشی‌ از میراث مادری‌ چفت دلت باشد؟ خیلی‌ها شیراز را به نارنج‌هایش می‌شناسند، شیراز اما برای من که عکاسم، نصیرالملک است؛ مسجدی صورتی در شهر طیف‌های سرخ و نارنجی.

نصیرالملک زیر آفتاب، جشن بی‌پایانی از رنگ‌هاست؛ رنگ‌هایی که به همه‌جا پاشیده و گاهی سینه‌خیز خودش را روی پوست‌ات می‌کشاند و تا پلک‌ها بالا می‌رود. نصیرالملک ضیافت نور است؛ رقصان میان پنجره‌های رنگی و شبستان‌ و طاقی بزرگ؛ سقفی مقرنس با طرح گل‌های سرخ. اگر در مسجد ایستاده‌اید قدم بزنید. به تاریک روشن مسجد پناه ببرید و به سرعت عبور نکنید. همین‌جاست که ابهت مسجد دلتان را می‌لرزاند؛ در اینجا هیچ غریبه‌ای نیست. هیچ‌کس جز شما نمی‌بیندتان. اینجا بایستید و خوب خود را نظاره کنید. بعد بین هشتی و دالان مسجد تامل کنید و به کاشی‌ها خیره شوید. به حیاط اصلی بروید. حوض را دریابید و تمام مسجد را که با آسمان خود را در آن انداخته‌اند و به نسیمی آب‌تنی می‌کنند. به تصویری که روی آب پهن شده خیره شوید. دو طرفتان حجره‌هایی با طاق‌های کاشی نگهبانتان شده‌اند و به شما خوشامد می‌گویند. 2 ایوان را دریابید که یکی در جنوب بنا و دیگری در شمال است. ایوان اصلی اما ایوان شمالی است و دیگری فقط قرینه شده و همین تای دیگر این تصویر زیباست که دلتان را قرص خواهد کرد که جای درستی ایستاده‌اید. ایوان شمال، شاه‌نشین یا طاق مروارید، به تنهایی سازه‌ای زیباست و جمعش با مسجد زیبایی را مشدد می‌کند. پس شما عکاس این زیبایی مشدد خواهید شد، اگر این زیبایی را ضبط کنید.